Μίνι απόδραση, αυτό το ταξιδάκι αναψυχής αλλά και γευσιγνωσίας ταυτόχρονα! Μ' έναν σμπάρο δυό τρυγόνια έλεγε η γιαγιά μου και τί τρυγόνια θα έλεγα εγώ.

Ξεκινήσαμε κατά τις 10 από την Θεσσαλονίκη για μια μικρή περιήγηση τόσο χαλαρή όσο και χαλαρωτική σε δυο κωμοπόλεις που δεν είχαμε επισκεφθεί. Ο δρόμος υπέροχος (Εγνατία φυσικά), άνετος και καλοτάξιδος. Με το ραδιόφωνο και την κουβεντούλα να ομορφαίνει τα χιλιόμετρα που έμεναν πίσω με γοργό ρυθμό, την ομορφιά της ανοιξιάτικης φύσης να γεμίζει μάτια και νου φτάσαμε απίστευτα γρήγορα στον πρώτο προορισμό... τον Βελβεντό Κοζάνης. 

Μια πανέμορφη και ιδιαίτερα γραφική κωμόπολη 3.400 κατοίκων, μόλις 153 χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκη και 33 χιλιόμετρα από την Κοζάνη. 

Στα δυτικά της ο Αλιάκμονας που σχηματίζει την τεχνητή λίμνη Πολυφύτου, με την πανέμορφη γέφυρα. Η λίμνη αυτή, με έκταση 74 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σχηματίστηκε το 1973, όταν κατασκευάσθηκε το ομώνυμο φράγμα του ποταμού που προμηθεύει με νερό την Θεσσαλονίκη. Στην λίμνη έχουν καταγραφεί πολλά είδη ψαριών ενώ στην περιοχή υπάρχει και η δραστηριότητα του bird watching μια και είναι βιότοπος πουλιών.

Στα ανατολικά της τα Πιέρια Όρη, χαμένη μέσα στην καταπράσινη φύση και γεμάτη από ανθισμένες ροδακινιές (τα υπέροχα και διάσημα ροδάκινα Βελβεντού) μας υποδέχθηκε γύρω στις 12 το μεσημέρι. 

Εντυπωσιαστήκαμε από την παραδοσιακή μακεδονική αρχιτεκτονική, τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια, τις μικρές πλατείες αλλά και τα καφέ και ψητοπωλεία-ταβέρνες που ήταν κατάμεστα. Στην περιοχή, για όσους θέλουν διανυκτέρευση υπάρχουν ξενώνες και μικρά ξενοδοχεία για κάθε περίπτωση. Χαρακτηριστικό της περιοχής οι εκκλησίες-μνημεία!

Σ' ένα απ' αυτά τα καφέ, το καφέ Picadilly, στον Πλάτανο καθήσαμε να πιούμε ένα καφεδάκι και να η πρώτη γευστική αποκάλυψη. Καθισμένοι σε αναπαυτικούς καναπέδες με πολλά μαξιλάρια δίπλα και κάτω από τον γέρικο πλάτανο ανακαλύψαμε μοναδικά νόστιμα ελληνικά καφεδάκια που συνοδεύονταν από μερικά υπέροχα μακρόστενα μπισκοτάκια που σε ξετρέλλαναν μόλις τα έβαζες στο στόμα σου. Η πρώτη μπουκιά ήταν τραγανή και ταυτόχρονα έλιωνε στο στόμα και σου άφηνε μια μοναδική επίγευση ζαχαροκανέλας. Εεεε, τότε μπορείς να ξεχάσεις ότι είσαι food blogger; Όχι φυσικά! Κι έτσι ρώτησα κι έμαθα... τα μακρόστενα, σαν δάχτυλα πεντανόστιμα μπισκοτάκια τα έφτιαχναν τα κόριτσια που είχαν το μικρό, πανέμορφο καφέ Picadilly. Οι μικρές μας ξετρελλάθηκαν τόσο που τα κορίτσια τους έδωσαν κι άλλα!!! Πού να τις προλάβεις όμως!!! Στο πεντάλεπτο τα μπισκοτάκια είχαν κάνει φτερά!!

Λίγο μετά, στην βόλτα μας στο χωριό ανακαλύψαμε μια πινακίδα που έγραφε: "σιροπιαστοί κουραμπιέδες". Φυσικά, το ζαχαροπλαστείο μας καλούσε κι εμείς ήταν αδύνατον να του αντισταθούμε και μπήκαμε για να αγοράσουμε τους λεγόμενους "σιροπιαστούς κουραμπιέδες" που φέρνουν προς το ανατολίτικο σεκέρ παρέ. Επίσης, νοστιμότατοι!!

'Ενα μέρος που σίγουρα αξίζει να επισκεφθείτε είναι ο πανέμορφος καταρράκτης  "Σκεπασμένο" που υπάρχει στην περιοχή και, σίγουρα αξίζει να δείτε και να περιηγηθείτε γεμίζοντας τις αισθήσεις και το νου σας με "καταπράσινη φύση".



Η μικρή απόδραση στον Βελβεντό μόλις τελείωσε κι εμείς πήραμε τον δρόμο για τα Σέρβια, μια από τις σημαντικότερες πόλεις του νομού Κοζάνης, με  όπου ο στόχος και ο σκοπός μας ήταν να απολαύσουμε τις γεύσεις της Executive Chef Νανάς Γκαμπούρα, στο γνωστό εστιατόριο "Η κουζίνα της μαμάς Άννας". 

Κι αυτό ακριβώς έγινε... έχοντας κάνει κράτηση από νωρίς φτάσαμε στον τελικό προορισμό μας μερικά λεπτά από την ώρα που είχαμε πει. 

To εστιατόριο απλό στη διακόσμηση, να μοιάζει λίγο βγαλμένο από κάποια περιοχή στην Αγγλία με τις φλόραλ ταπετσαρίες, τα γκριζόλευκα τραπέζια και καρέκλες, τις μικρές γλαστρούλες στα περβάζια των παραθύρων, ένα τραπέζι ροτόντα στρωμένο με ένα ανθοδοχείο γεμάτο τουλίπες και τον εξωτερικό του χώρο να είναι απόλυτα ταιριαστός με το περιβάλλον στην πλατεία Δημαρχείου των Σερβίων. Με το που μπαίνεις μια αίσθηση χαλάρωσης και ηρεμίας σε καταλαμβάνει.



Άψογο περιβάλλον, η πρώτη αίσθηση και πολύ καλό σέρβις η δεύτερη. Λίγο αγχωτικός ο κατάλογος με τις απίστευτα πολλές λιχουδιές μια που χρειάζεσαι χρόνο για να διαλέξεις (ωστόσο τον έχεις τον χρόνο) και δεν ξέρεις τί να πρωτοπάρεις για να δοκιμάσεις τόσα καλούδια. Βέβαια, αφού διαλέξεις και μετά ξέρεις ότι έχεις την γαστριμαργική απόλαυση ..."στο πιάτο" σου! 
Κι έτσι ακριβώς είναι! Τα πιάτα που διαλέξαμε είτε επρόκειτο για σαλάτες είτε για ψαρονέφρι είτε για burger μανιταριών ήταν απλά κα-τα-πλη-κτι-κά και άκρως χορταστικά μια και οι μερίδες είναι, ελαφρώς, αμερικανικού τύπου! 
Η executive chef Νανά Γκαμπούρα, η οποία έτυχε να είναι δασκάλα μου σε σεμινάρια μαγειρικής που είχα κάνει, είναι μο-να-δι-κή!! Ενδιαφέρεται για τον κάθε πελάτη χωριστά και είναι εκεί για να σε βοηθήσει να διαλέξεις τα πιάτα που θα απογειώσουν τον ουρανίσκο σου. Με άλλα λόγια, μια τέλεια γαστρονομική εμπειρία!

Κάνοντας τον απολογισμό της μικρής αυτής εκδρομής θα πρότεινα σε όλους να κάνουν το ταξιδάκι στα Σέρβια και στον Βελβεντό για ένα σωρό λόγους από την άνετη διαδρομή, μέχρι την απόλαυση μιας υπέροχης φύσης, την χαλάρωση και την ηρεμία αλλά και την γαστρονομία!
Καλή σας μέρα! 

Καλό μήνα!!! Καλημέρα και καλή εβδομάδα μετά από ένα ηλιόλουστο Σαββατοκύριακο που μας έκανε να ξεχάσουμε για λίγο τον χειμώνα που βρίσκεται μπροστά μας. Ένα Σαββατοκύριακο που παρά τον υπέροχο καιρό η ευκαιρία για απόδραση δεν υπήρξε ούτε κατά διάνοια! Βρέθηκα, λοιπόν, το Σάββατο βράδυ να αναπολώ το καλοκαιρινό μας ταξίδι στον Καναδά και την Αμερική. 

Είναι κάποια ταξίδια που σε σημαδεύουν και μετά τα αναπολείς ξανά και ξανά! Έτσι ήταν και το συγκεκριμένο.

Καλημέρα! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε μαθητές και καθηγητές μια και σήμερα χτυπάει το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς για τον αγιασμό σε όλη την χώρα!!
Καλή αρχή στη μικρή μας Βασιλικούλα που φέτος περνά την πόρτα του μεγάλου σχολείου αλλά και στην μεγάλη μας Ιωάννα που έφτασε πια στην Ε' δημοτικού!
Το τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος - οδοιπορικού στο αγαπημένο Μόντρεαλ θα το ξεκινήσω λέγοντάς σας για την γνωριμία μου με την φίλη foodblogger Χαρά (κατά κόσμον Carol Photiades) του αγαπημένου blog Cookandfeed. Ναι, η Χαρά μου έστειλε μήνυμα όταν ακόμη ήμουν στην Ελλάδα και είχα αναφέρει ότι θα επισκεφθώ το Μόντρεαλ και μου είπε να συναντηθούμε κάτι που, φυσικά, δέχθηκα με άπειρη χαρά. Έτσι κι έγινε!!!
Ένα βράδυ, η Χαρά με τον σύζυγό της ήρθαν στο σπίτι και γνωριστήκαμε και κουβεντιάσαμε και το απολαύσαμε! Η Χαρά... ένα άτομο δοτικό και με υπέροχη ψυχή (το ίδιο και ο σύζυγός της), ένα άτομο που αισθάνθηκα ότι γνωριζόμασταν χρόνια (παρά το γεγονός ότι επικοινωνούσαμε απλά μέσω σχολίων) και που σίγουρα θέλω να ξανασυναντήσω σύντομα! 

Στην Χαρά οφείλω πολλές πληροφορίες για την καθημερινότητα και τη ζωή στο Μόντρεαλ. Στη Χαρά, λοιπόν, αφιερώνω τη σημερινή ανάρτηση αλλά και τη συνταγή που είναι ένα παραδοσιακό πιάτο του Κεμπέκ και που την πήρα από το βιβλίο (εκτός των υπολοίπων) που μου έκανε δώρο και αφορά σε συνταγές αυθεντικές της περιοχής.

Πριν φύγω από την Ελλάδα είχα ψάξει αρκετά και είχα διαβάσει ένα σωρό πληροφορίες σχετικά με τα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα της επαρχίας του Κεμπέκ. 

Γενικά ο Καναδάς είναι ένας τεράστιος σιτοβολώνας και από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές χώρες όσον αφορά στο σιτάρι. Ο κλάδος των γαλακτοκομικών είναι ο τρίτος σε αξία κλάδος του καναδικού αγροτικού τομέα μετά τους κλάδους καρπών-σπόρων και κόκκινου κρέατος. Το 82% των γαλακτοκομικών επιχειρήσεων βρίσκονται στο Οντάριο και το Κεμπέκ και υπάρχουν ένα σωρό εταιρίες γαλακτοκομικών. Εδώ υπάρχει και η μοναδική πρωτοτυπία του γάλακτος σε ...σακούλες!!!!! 

Ένα πολύ σημαντικό προϊόν είναι το σιρόπι σφενδάμου με την ελαφρώς καραμελένια γεύση του. Το βάζουν σε βούτυρο, σε γάλα (υπέροχο προϊόν και το τσακίσαμε), το κάνουν ζάχαρη. Γαρνίρουν παγωτά, κρέμες, τηγανίτες και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε όπως το να γλασάρουν χοιρινό κρέας.

Στο Μόντρεαλ όμως βρίσκει κανείς και πληθώρα λαχανικών έστω κι αν είναι λίγο πιο άνοστα από τα αντίστοιχα ελληνικά. Η πρώτη μου επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς που μέναμε συνοδεύτηκε απ΄αυτήν την ευχάριστη έκπληξη.

H επίσκεψη στην μεγάλη λαϊκή της Jean Talon στη συνοικία "La petite Italie" με έπεισε ότι όχι μόνον έχει πολλά λαχανικά αλλά έχει και λαχανικά που εμείς δεν τα έχουμε και δεν τα ξέρουμε όπως οι μικρές, γλυκές ντοματούλες με το όνομα "cerises de terre" αλλά και τα μικροσκοπικά μηλαράκια με το όνομα "pommettes" που έχουν μέγεθος φράουλας αλλά σχήμα και χρώμα μήλου.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους είναι ότι στους πάγκους υπάρχουν πιατέλες με κομμένα τα φρούτα για να δοκιμάσει ο πελάτης πριν αγοράσει!!! Πάρτε μια μικρή γεύση από τη λαϊκή της Jean Talon.

Aρκετά όμως με τη λαϊκή! Φεύγουμε από κει για να πάμε στον τελευταίο σταθμό αυτού του οδοιπορικού που δεν είναι άλλος από το ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Παναγιάς της Παρηγορήτισσας (Saint Monastère Vierge Marie de la Consolatrice) που ιδρύθηκε το 1993, στο Brownsburg (μερικά χιλιόμετρα έξω από το Μόντρεαλ). Το εργαστήρι του και το μαγαζάκι ονομάζονται "Le troupeau bénit" ("Το ευλογημένο κοπάδι").

Οι μοναχές έχουν εργαστήρια και φτιάχνουν περίφημα (κατά κοινή ομολογία) τυριά, γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες, κουραμπιέδες, μπισκότα, ψωμί αλλά και ζυμαρικά και μείγματα για τσάι.

Ανάμεσα στις νοστιμιές που γευτήκαμε επίσης ήταν τηγανίτες με σιρόπι σφενδάμου και μαύρη σουλτανίνα αλλά και τηγανίτες με τυρί κρέμα στη ζύμη τους γαρνιρισμένες με φράουλες και μύρτιλα  φτιαγμένες από τις μικρές μας κούκλες που ήθελαν να κάνουν τις μαγείρισσες.

Και τώρα, τιμώντας τη Χαρά και το βιβλίο που μου χάρισε πάμε στη συνταγή μας

Poutine quebecoise: το παραδοσιακό, εθνικό πιάτο (κάτι σαν τη δική μας φασολάδα δηλαδή) ή μάλλον η παραδοσιακή σάλτσα της περιοχής που συνοδεύει τηγανιτές πατάτες και κάποιο από τα μαλακά τυριά που διαθέτουν αλλά κλασσικά με φρέσκο cheddar (το ονομάζουν fromage "couic-couic"). Οι πρώτες συνταγές της εμφανίστηκαν σε αγροτικές περιοχές του Κεμπεκ γύρω στα 1950 και στην κλασσική της εκδοχή αποτελείται από ζωμό βοδινού, ντομάτες, αλεύρι ή κορν φλάουρ, κρεμμύδια και μπαχαρικά. Το όνομα poutine σημαίνει "παράξενο μείγμα". Βέβαια, υπάρχουν άπειρες παραλλαγές και αυτή είναι μια παραλλαγή με σάλτσα τσίλι την οποία εγώ δεν έκανα ιδιαίτερα καυτερή. Είναι ιδανικό πιάτο για παρέα και τηλεόραση και αξίζει να το δοκιμάσετε γιατί έχει απίστευτη νοστιμιά.

ΥΛΙΚΑ για 4 μερίδες

4 χοιρινές πανσέτες (χωρίς κόκκαλο) σε κύβους
4 φέτες μπέικον σε κομμάτια
2 κ.σ. ελαιόλαδο
150 γρ. τυρί τσένταρ (εγώ έβαλα γκούντα) σε κύβους
1 κουτί κόκκινα φασόλια
1 κύβο ζωμό βοδινού (τον "Σπιτικό") 
600 ml ζεστό νερό 
1/3 κ.γλ. σκόρδο σε σκόνη
1 κ.σ. κέτσαπ
1 1/2 κ.σ. μουστάρδα απαλή
2 κ.σ. μηλόξιδο
1 κ. σ. κοφτή καστανή ζάχαρη
2/3 κ.γλ. πάπρικα καπνιστή
1/2 κ.γλ. σκόνη τσίλι
1/2 κ.γλ. κύμινο
1 κ.γλ. αλεύρι
Αλάτι και πιπέρι

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

1. Βάζουμε τις πατάτες σε κρύο νερό με αλάτι και τις αφήνουμε έτσι για 1 ώρα μέχρι να τις τηγανίσουμε σε τηγάνι ή στον φούρνο.
2. Στις ζεστές πατάτες προσθέτουμε τους κύβους του τυριού και ανακατεύουμε έτσι ώστε το τυρί να μαλακώσει.
3. Σε ένα βαθύ αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε το ελαιόλαδο και μόλις ζεσταθεί προσθέτουμε τα κομμάτια της πανσέτας και του μπέικον.
4. Τα αφήνουμε λίγο να σοταριστούν μέχρι να πάρουν ένα ελαφρό καστανό χρώμα.
5. Προσθέτουμε τα φασόλια και τα γυρίζουμε κι αυτά μια-δυό φορές.
6. Ρίχνουμε το ζεστό νερό, την κέτσαπ, τη μουστάρδα, το μηλόξιδο, την πάπρικα, το τσίλι, το σκόρδο, το κύμινο, αλάτι και πιπέρι.
7. Αφήνουμε τη σάλτσα σε σιγανή προς μέτρια φωτιά να βράσει για 20 περίπου λεπτά μέχρι να μαλακώσουν τα κομμάτια της πανσέτας.
8. Προσθέτουμε το αλεύρι και ανακατεύουμε.
9. Αφήνουμε τη σάλτσα σε σιγανή φωτιά μέχρι να δέσει (άλλα 5-6 λεπτά είναι υπέραρκετά).
10. Γαρνίρουμε τις πατάτες με τη σάλτσα αυτή και η poutine είναι έτοιμη να την απολαύσουμε.

Καλή σας μέρα και καλό Σαββατοκύριακο!

Συνεχίζοντας τη βόλτα μας στο κέντρο του Μόντρεαλ, η παλιά πόλη είναι αυτή που μονοπωλεί το ενδιαφέρον του επισκέπτη. Εκτός από τα υπέροχα κτίρια, που... είτε έχουν σύγχρονο στυλ είτε όχι, είτε είναι γοτθικού ρυθμού είτε απλώς σε ταξιδεύουν σε μιαν άλλη εποχή, μαγνητίζουν το βλέμμα, τα αγάλματα αλλά και η τέχνη που γενικότερα ενθουσιάζει τον επισκέπτη και τον κάνει να ερωτευθεί τρελλά αυτή την υπέροχη και ιδιαίτερη πόλη. Πάρτε μια γεύση...

Τραγουδιστές του ..."δρόμου"
αλλά και διάφορες εκθέσεις...
Κι εκεί στο παλιό λιμάνι, με τον οβελίσκο να κυριαρχεί

ανάμεσα στα μικρά και γραφικά εστιατόρια, καφέ και ζαχαροπλαστεία μαζί με περιστέρια και συντριβάνια
Λίγο πιο κει, υπάρχουν κιόσκια που πουλούν παραδοσιακά προϊόντα φτιαγμένα με το υπέροχο σιρόπι σφενδάμου
κιόσκια επιτόπιων ζωγράφων που σου φτιάχνουν το πορτραίτα (θυμίζουν Μονμάρτη) αλλά και τοπία.

Μουσικοί, κλόουν και θεατράνθρωποι που δίνουν υπαίθριες παραστάσεις. 
To ξενοδοχείο Nelson στη μια πλευρά της πλατείας του παλιού λιμανιού.
Κάποια "παϊτόνια" κάνουν βόλτα τους τουρίστες!
Ακριβώς απέναντι από το παλιό λιμάνι βρίσκεται το... σύγχρονο κέντρο Επιστημών...

Στον Καναδά όμως έχει έντονη παρουσία και η Πρόνοια για την τρίτη ηλικία και όσους έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Το παρακάτω κέντρο φιλοξενίας υπερήλικων βρισκόταν δίπλα στην καταπράσινη όχθη του ποταμού "Rivières des Prairies", με μια τεράστια αυλή και αυτό το υπέροχο άγαλμα του Χριστού.
Οι τελευταίοι μας σταθμοί στο Μόντρεαλ θα είναι αφιερωμένοι στους foodies μια και θα επισκεφθούμε μια μεγάλη λαϊκή αγορά όπου μπορεί κανείς να βρει ό,τι προϊόν λαχταρά η ψυχή του και που εκτός από λαϊκή αγορά αποτελεί και ένα από τα αξιοθέατα της πόλης αλλά και το ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Παναγιάς της Παρηγορήτισσας λίγα χιλιόμετρα πιο έξω από το Μόντρεαλ όπου οι μοναχές φτιάχνουν τυριά, ζυμαρικά, ψωμί, κουλουράκια, γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες, παστίτσιο και μουσακά έτοιμα, καταψυγμένα!
Αυτήν την επίσκεψη όμως την αφήνω για την Παρασκευή μαζί με μια απλή γλυκιά λιχουδιά.
Ελπίζω να μην κουραστήκατε να περιδιαβαίνετε σ' αυτή την μοναδική πόλη που για να την γνωρίσεις χρειάζεται κούραση και χρόνος, πολύς χρόνος.
Μια και για σήμερα η περιήγηση ήταν αρκετή, είμαι σίγουρη ότι πεινάσατε!
Γι αυτό, ελάτε να σας φιλέψω... 
μια πίτσα με μανιτάρια και 4 τυριά της περιοχής που είμαι σίγουρη ότι θα σας κάνει να ξεκουραστείτε αφού θα τη συνοδέψετε με μια καναδέζικη μπύρα. Ειδικά αφιερωμένη στους απανταχού τυροφάγους όπου ανήκω κι εγώ! Είναι μια πίτσα εντελώς συνηθισμένη που όμως αποκτά υπέρτατη νοστιμιά εξ αιτίας των νόστιμων και ποιοτικών υλικών που χρησιμοποιούμε. Εξ άλλου τα συγκεκριμένα τυριά μπορούμε να τα βρούμε και σε δικά μας μάρκετ. Και είπαμε... μπροστά σε τέτοιες λιχουδιές, θερμίδες δεν μετράμε!
ΥΛΙΚΑ για μια λαμαρίνα φούρνου
Για τη ζύμη
1/2 κούπας γάλα ή νερό
1/3 κούπας ανθρακούχο νερό ή μπύρα
1 φακελάκι ξηρή μαγιά
2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις (εγώ έβαλα το καναδέζικο Robin)
1/2 κ.γλ. αλάτι
1 κ.σ. ελαιόλαδο
1 κ.γλ. ζάχαρη
Για τη γέμιση
200 γρ. σάλτσα ντομάτας με βασιλικό
400 γρ. άσπρα μανιτάρια φρέσκα σε φέτες
250 γρ. τυρί Monterey Jack τριμμένο
200 γρ. μοτσαρέλα τριμμένη
150 γρ. τυρί cheddar τριμμένο
150 γρ. τυρί κρέμα (τύπου Φιλαδέλφεια) σε κομμάτια
1 μεγάλη ντομάτα κομμένη σε φέτες
1 πιπεριά κόκκινη σε ροδέλες
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς στις αντιστάσεις.
Ετοιμάζουμε τη ζύμη
Ζυμώνουμε όλα τα υλικά μαζί μέχρι να έχουμε μια ζύμη μαλακή που δεν κολλάει στα χέρια.
Την αφήνουμε για 2 ώρες να φουσκώσει μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο.
Λαδώνουμε ελαφρά το ταψί και απλώνουμε τη ζύμη.
Για τη γέμιση
Απλώνουμε τη σάλτσα στη ζύμη και από πάνω ρίχνουμε το Monterey Jack, τα μανιτάρια, τη μοτσαρέλα, τις πιπεριές και το cheddar.
Τέλος, βάζουμε τα κομμάτια του τυριού-κρέμα.
Βάζουμε την πίτσα να ψηθεί για 45 περίπου λεπτά ή μέχρι να δούμε ότι έχει ψηθεί η ζύμη και τα τυριά έχουν λιώσει.

Καλή σας μέρα, καλό φθινόπωρο και στην υγειά σας!!