Καλημέρα! Ημέρα των γενεθλίων μου σήμερα και σκέφτηκα ότι είναι πια καιρός να κάνω ένα, λίγο διαφορετικό ποστ από όσα με έχεις συνηθίσει. Κοιτάζοντας τον κήπο ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει σε μια ακόμα φθινοπωρινή ημέρα γενεθλίων, δίνοντάς μου την ευκαιρία να πάρω μια βαθιά ανάσα κάνοντας τον απολογισμό μου.
Κάποιες μέρες είναι ιδανικές για να κάνεις μια πραγματική παύση και να συνειδητοποιήσεις πόσο γρήγορα κυλούν τα χρόνια και πως μπορεί ο αριθμός της ηλικίας να αυξάνεται αφήνοντας στην ψυχή και στο σώμα αόρατα ή ορατά σημάδια αλλά εκεί ακριβώς βρίσκεται ένα μυστικό. Καταλαβαίνεις ότι η ουσία δεν είναι τα χρόνια που περνούν αλλά οι ευτυχισμένες και οι δύσκολες στιγμές, οι στόχοι και τα όνειρα που πραγματοποιήθηκαν ή όχι, τα μαθήματα και η "σοφία" που κέρδισες έχοντας την τύχη να μεγαλώσεις.
Κοιτάζεις πίσω με νοσταλγία και σκέφτεσαι πόσοι άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν από τη ζωή σου και, πώς να το κάνουμε, ένα τσίμπημα στην καρδιά το νιώθεις αλλά μετά σκέφτεσαι με ευγνωμοσύνη τα δώρα αυτής της ηλικίας.
Έχεις μάθει πια να ξεχωρίζεις την μουσική από τον θόρυβο, κέρδισες την ηρεμία! Να αποδέχεσαι τις ρυτίδες σου γιατί κάθε μια σου θυμίζει τη ζωή σου, την ελευθερία γιατί δεν χρειάζεται πια να αποδείξεις σε κάνεναν τίποτα, ξέρεις ποια είσαι και πού πατάς. Εξ άλλου, η Yoko Ono είχε πει "γίνεσαι πιο όμορφος καθώς μεγαλώνεις γιατί κερδίζεις τον εαυτό σου".
Η ημέρα των γενεθλίων σου, από μια ηλικία και μετά, είναι η δική σου, προσωπική πρωτοχρονιά. Η ημέρα που τα κεράκια σε μια τούρτα μετατρέπονται στα μάτια σε έναν χάρτη γεμάτο διαδρομές που έγιναν αλλά και όσες θα γίνουν, σταθμούς, αναμνήσεις αλλά και γωνιές με ελπίδες για όσα πρόκειται να έρθουν. Τώρα πια έχω τη δύναμη του τώρα και την σοφία του χθες για να προχωρήσω και να υποδεχτώ τη νέα μου χρονιά με ευγνωμοσύνη για όσα έζησα, με αισιοδοξία και ανοιχτή αγκαλιά για όσα πρόκειται να έρθουν.

























