Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Γρανίτα καρπούζι... η δροσερή κατάληξη ενός άγλυκου καρπουζιού

Το καρπούζι είναι μακράν το πιο αγαπημένο μου φρούτο! Μόλις εμφανίζεται το καρπούζι  όλα τα υπόλοιπα φρούτα, σχεδόν εξαφανίζονται για μένα! Καρπούζι κάθε μέρα στο οικογενειακό τραπέζι, μεσημέρι και βράδυ! Είμαι ικανή να τρώω μόνον καρπούζι, σκέτο καρπούζι... άντε και καρπούζι με φέτα... πάντως σίγουρα καρπούζι! Για μένα τίποτε δεν συγκρίνεται με μια κατακόκκινη, ζουμερή φέτα καρπούζι... ίσως μια φέτα κατακίτρινου πεπονιού αλλά πάλι μετά το καρπούζι! Εάν τύχει και ανοίξει κάποιος το ψυγείο μου τέτοια εποχή και δεν βρει καρπούζι μέσα... κερδίζει ό,τι θέλει! Αδύνατον!!! Αποκλείεται!!! Το περίεργο είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βαρεθώ και να χορτάσω το καρπούζι! Αφού έχω φτάσει στο σημείο να βάλω στοίχημα με τον εαυτό μου! Δεν μπορεί... θα το βαρεθείς κάποια στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να λέει σε μένα! Και κάθε καλοκαίρι συμβαίνει το ίδιο και πάλι το ίδιο... τα καρπούζια φτάνουν αρχές Σεπτεμβρίου, αρχίζουν να μην είναι το ίδιο γλυκά και νόστιμα με αυτά του καλοκαιριού κι εγώ δεν μπορώ να τα ...αποχωριστώ!!! Αυτό λέγεται εθισμός αλλά ευτυχώς ανώδυνος εθισμός!!! 
Προχθές, όμως, ένα καρπούζι μου "πέταξε προσποίηση"!! Το κόψαμε και ήταν κατακόκκινο, ζουμερό και λαχταριστό μα μόλις η πρώτη μπουκιά τρύπωσε στο στόμα... μια απογοήτευση φάνηκε στα μάτια! Ωραιότατο μα ...καθόλου γλυκό, καθόλου νόστιμο!! "Εντάξει, θα πάρουμε άλλο, συμβαίνουν αυτά" ήταν η πρώτη αντίδραση! Οκ! Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο!!! Να πετάξω καρπούζι;;;; 'Οχι ότι πετάω άλλα τρόφιμα πιο εύκολα!! Α-πο-κλεί-ε-ται!!! Άρα ...η λύση είναι να γίνει κάτι... να πάρει μια πιο γλυκιά μορφή με κάποιο τρόπο... και η λύση βρέθηκε... γρανίτα!!!! Νόστιμη, με τη γλύκα της ζάχαρης και τη δροσιά του ...παγωτού!!! 
ΥΛΙΚΑ
1.5 κιλό σάρκα καρπουζιού χωρίς κουκούτσια
250-300 γρ. ζάχαρη
150 γρ. νερό
100 γρ. ζουμί καρπουζιού
2 κ.σ. χυμό λεμονιού
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε τη ζάχαρη, το νερό, το χυμό λεμονιού και το χυμό καρπουζιού και αφήνουμε σε μέτρια φωτιά το σιρόπι να βράσει για 4 λεπτά από τη στιγμή που θα αρχίσει να κοχλάζει.
Το αποσύρουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει.
Στο multi, βάζουμε και πολτοποιούμε το καρπούζι.
Το ανακατεύουμε καλά με το σιρόπι.
Το αδειάζουμε σε μπολ (σε παγοθήκες ή σε θήκες για γρανίτα) και το αφήνουμε να παγώσει καλά.
Ύστερα, το σπάζουμε σε κομμάτια που τα βάζουμε στο multi και τα θρυμματίζουμε.
Σερβίρουμε σε παγωμένο ποτήρι, με μια φέτα λεμόνι, ένα μικρό κομμάτι καρπουζιού και λίγη μέντα ή δυόσμο.
Και μ' αυτή την γλυκιά και δροσιστική γρανίτα, θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι το μπλογκοσπιτάκι μου θα μείνει "κλειστό" και χωρίς νέες αναρτήσεις για λίγες μέρες
Στις 7 Σεπτεμβρίου όμως θα είμαστε και πάλι μαζί με πολλά πολλά νέα, νέες στήλες αλλά και πολλές νοστιμιές! Ραντεβού τότε λοιπόν!!!!
Να είστε καλά και να περάσετε υπέροχα τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού αλλά και τις πρώτες του φθινοπώρου!! :)

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Υγρή ανανόπιτα...η ελαφριά λιχουδιά και η παρέα!

Καλή σας μέρα!!! Το καλοκαίρι είναι συνώνυμο με τη ξενοιασιά (που εμείς την χάσαμε φέτος), τα μπάνια αλλά και την παρέα, τα καλαμπούρια, τα γέλια, τα ανάλαφρα σχόλια!  Το καλοκαίρι το θέλει το χάσιμο χρόνου... έτσι για να πεις ότι αφέθηκες, χαλάρωσες, γέμισες τις μπαταρίες σου! 'Εχω περάσει απίστευτα όμορφες στιγμές με παρέα και μάλιστα... με το απόλυτα ...τίποτε!! Μια τράπουλα, ένα επιτραπέζιο και ένα αναψυκτικό! Το καλύτερό μου ήταν το γνωστό Trivial Pursuit ...και μη φανταστείτε ότι ήταν το καλύτερό μου γιατί ήξερα πολλές απαντήσεις!! Κάθε άλλο!!! 'Επεφτα ηρωικά μαχόμενη πολύ συχνά αλλά όλη η διαδικασία έβγαζε πολύ γέλιο!!! Θυμάμαι, ένα καλοκαίρι, σχετικά πρόσφατα, αφού είχαμε παίξει για ώρες Trivial ξεκίνησε ένα άλλο αυτοσχέδιο "παιχνίδι, βάζοντας το δικό του λιθαράκι στη ατελείωτη διασκέδαση με... το κυνήγι της άχρηστης πληροφορίας!!! Ξεκίνησε ρωτώντας μας σε ποιόν αγγλικό αριθμό συναντάμε για πρώτη φορά το γράμμα Α (στο one thousand είναι η απάντηση... για να μην ψάχνετε τώρα!!) και συνέχισαν οι υπόλοιποι με ό,τι ήξεραν!!! Ήταν εντυπωσιακό!! Πόσες άχρηστες πληροφορίες γνωρίζει ο άνθρωπος!! Άχρηστες κι όμως τόσο διασκεδαστικές ή περίεργες! Άχρηστες πληροφορίες, λοιπόν, κάθε φορά που η συζήτηση μπλοκάρει, κάθε φορά που δεν έχουμε τί να πούμε και με τί να γελάσουμε με την παρέα, κάθε φορά που θέλουμε να πούμε κάτι... ανώδυνο και αδιάφορο! Μια άχρηστη πληροφορία είναι πάντα ...χρήσιμη!!!!
Καλοκαίρι λοιπόν, παρέα, γέλιο και κουβεντούλα αλλά κάπου εκεί δίπλα δεν θέλουμε κάτι δροσιστικό και ανάλαφρο; Μα κοκτέηλ θα είναι, μα φρούτο θα είναι, μα ένα ...γλυκάκι θα είναι... απαραίτητο το βρίσκω (φαντάζομαι θα συμφωνείτε κι εσείς!). Και κάπου εδώ έρχεται και ...ταιριάζει (κάτι σαν κομμάτι ενός παζλ) ο ...ανανάς ο εύκομος! Ναι, όπως ακριβώς το διαβάσατε... ο εύ-κο-μος και πολύ εξωτικός αλλά ουδόλως παραδοσιακός στη χώρα μας! Τί να γίνει όμως;;; Έφτασε εδώ και ...έμεινε... ως ανανάς ο ήμερος, βεβαίως, βεβαίως!! Και πάμε τώρα στις άχρηστες πληροφορίες της ημέρας (που όμως χαρίζουν γνώση και ποτέ δεν ξέρετε πότε θα χρειαστεί να τις σερβίρετε εν μέσω παρέας και trivial pursuit του οποίου η μόδα ψιλοπέρασε αλλά δεν πειράζει!!!).
Η λέξη "ανανάς" καταγράφηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά το 1398 για να περιγράψουν αυτό που σήμερα ονομάζουμε "κουκουνάρια". Ο Χριστόφορος Κολόμβος όταν αντίκρισε το "ανανόδεντρο"  το ονόμασε "Πεύκο των Ινδιάνων" και το έφερε στην Ευρώπη. Ως τροπικό φρούτο πρωτοανακαλύφθηκε από Ευρωπαίους στην Νότια Αμερική, το 1664 και ονομάστηκε έτσι γιατί έμοιαζε με κουκουνάρι. Στην Ευρώπη πρωτοκαλλιεργήθηκε με επιτυχία το 1658 στην Ολλανδία. Στην Αγγλία χρησιμοποιούσαν μια τεράστια σόμπα για να αναπτυχθούν τα ανανόδεντρα στο Τσέλσι το 1728 και στην Γαλλία το 1733 στον κήπο (ποιόν άλλο;;) των Βερσαλιών.Ο ανανάς πλέον μπήκε σε όλες (σχεδόν) τις κουζίνες και όπως λέγεται, παρά το ελαφρώς υψηλό ποσοστό σακχάρων που περιέχει, είναι ένα πολύ θρεπτικό αλλά και δροσιστικό φρούτο... πολύ καλό για την παραπάνω παρεοκατάσταση που σας περιέγραψα... δεν συμφωνείτε;
Έτσι λοιπόν κι εγώ έφτιαξα ένα λίγο αλλιώτικο γλύκισμα με ανανά... μια ανανόπιτα που είναι κάτι ανάμεσα σε fugde cake και σε κανονικό cake... ανάλογα με το αλεύρι που θα προσθέσουμε. Τροπικός ανανάς όμως ζητάει και τροπικό ινδοκάρυδο... για να συμπληρωθεί το τροπικό τοπίο και να έρθει σε αντίθεση με το μεσογειακό μας ταμπεραμέντο που το καλοκαίρι ειδικά είναι σε πλήρη έξαρση!! Κάπου εκεί από δίπλα και μια μπαλίτσα παγωτό για να απογειώνει τη δροσιά (διαλέξτε εσείς ανάμεσα σε βανίλια και ινδοκάρυδο) και εμπρός για όμορφες βραδιές στη βεράντα διανύοντας τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού!! :)
ΥΛΙΚΑ για μια ταρτιέρα 24-26 εκ.
160 γρ. πολτοποιημένο ανανά
200 γρ. ζάχαρη
4 αυγά μεγάλου μεγέθους (L)
80 γρ. τριμμένο ινδοκάρυδο + 2 κ.σ. για την επιφάνεια (πριν το ψήσιμο)
140 γρ. καλαμποκάλευρο*
1/3 κ.γλ. σόδα φαγητού (σκόνη)
320 ml γάλα με λίγα λιπαρά
1/2 κ.γλ. απόσταγμα βανίλιας (ή 1 βανιλίνη)
2 κ.σ. ελαιόλαδο ελαφρύ για την ταρτιέρα
Για το γαρνίρισμα
Τριμμένο ινδοκάρυδο 
Παγωτό βανίλια ή ινδοκάρυδο (συνταγή ΕΔΩ)
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου.
Βάζουμε σε ένα μπολ, τα αυγά με τη ζάχαρη και τα χτυπάμε για λίγο με μίξερ χειρός, μέχρι να αφρίσουν.
Προσθέτουμε τον πολτοποιημένο ανανά, το ινδοκάρυδο, τη σόδα φαγητού, το γάλα, τη βανίλια και ανακατεύουμε καλά.

Προσθέτουμε το αλεύρι χτυπώντας με το μίξερ χειρός μέχρι να έχουμε ένα ομογενοποιημένο, σχετικά αραιό μείγμα.
Αλείφουμε με ελαιόλαδο μια ταρτιέρα και αδειάζουμε μέσα το μείγμα.
Ψήνουμε για 20-25 λεπτά ή μέχρι να ψηθεί η ανανόπιτα και να πάρει ένα χρυσόξανθο χρώμα η επιφάνειά της.
Αφήνουμε να κρυώσει λίγο και μετά κόβουμε σε κομμάτια.
Ιδανικά, σερβίρουμε με παγωτό βανίλια ή ινδοκάρυδο!
TIPS
* Επιλέγουμε εμείς την τελική υφή της πίτας βάζοντας το αντίστοιχο αλεύρι. Βάζοντας 150γρ. καλαμποκάλευρο η πίτα μας γίνεται στερεή μεν αλλά με αρκετά υγρή υφή σαν σιροπιασμένη.
Αυξάνοντας το αλεύρι στα 180 γρ. η πίτα γίνεται με πιο στερεή υφή σχεδόν σαν κέικ.


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Η δική μου κρεμμυδομανιταροζαμπονοτυρόπιτα... και οι γλωσσοδέτες

Καλημέρα και καλή εβδομάδα! Θυμάστε τους γλωσσοδέτες που μαθαίναμε όταν πηγαίναμε στο σχολείο; Μη μου πείτε ότι δεν θυμάστε το "σκουληκομυρμηγκότρυπα" ή το "μια πάπια μα τί πάπια, μια πάπια με παπιά" που έπρεπε να πούμε γρήγορα για να αποκτήσουμε την αντίστοιχη γλωσσική ικανότητα; Εεεε λοιπόν και ο δικός μου τίτλος εκεί ανήκει! χαχαχαχα
Πέρα όμως από τον γλωσσοδέτη τη σκέψη μου απασχόλησε αυτή την εβδομάδα μια πίτα που ανήκει στην οικογενειακή παράδοση αν και όχι ακριβώς με την ίδια γέμιση.
Πιστεύω ακράδαντα ότι η οικογένεια είναι η βάση της γευστικής εκπαίδευσης. Η κουζίνα και τα δρώμενα μέσα σ' αυτή, οι μοσχοβολιές, οι γεύσεις, η οικογένεια γύρω από το τραπέζι μπροστά σε οποιοδήποτε πιάτο (αυτό έχει την μικρότερη σημασία) έστω και το Σαββατοκύριακο είναι που κάνει τη διαφορά και χαρίζει έναν ποιοτικό χρόνο επικοινωνίας. Είναι η κουλτούρα που μας ξεχωρίζει ως λαό κι αυτή η κουλτούρα προχωρά και εξελίσσεται χωρίς ευτυχώς ακόμα να χαθεί εντελώς.
Η σημερινή πίτα ανήκει σ' αυτή την κατηγορία. Τα κρεμμύδια ήταν πάντα ένα προϊόν πολυχρησιμοποιημένο στην οικογένειά μας. Κρεμμύδι έβαζε η γιαγιά ακόμα και στα αυγά... καγιανάς με κρεμμύδι για να έχει τη γλύκα του, ομελέτα με φρέσκα κρεμμυδάκια, κρεμμύδι πάντα στον κιμά για τα μακαρόνια αλλά και κρεμμυδομακαρονάδα (θα έρθει κι αυτή η συνταγή) κι εκείνο το ιμάμ που ξεχείλιζε από κρεμμύδια να έχει τη δική του συχνή παρουσία στο οικογενειακό τραπέζι. Κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά μια ιδιαίτερη πίτα... τότε αλλιώς... τώρα έτσι... σε μια λίγο πιο σύγχρονη, δική μου εκδοχή αλλά πάντα με την ίδια βάση... τα κρεμμύδια και την ...ιδιαίτερη γλύκα τους.
Η κρεμμυδόπιτα αυτή, στη σύχρονη εκδοχή της βαφτίστηκε (νονές οι μικρές μας πιτσιρίκες που λατρεύουν τους γλωσσοδέτες) με ένα τέτοιο όνομα... κρεμμυδομανιταροζαμπονοτυρόπιτα κι απέκτησε κι άλλα υλικά... που την έκαναν πιο πολυεπίπεδη σαν γεύση, πιο σύνθετη αλλά εξίσου νόστιμη. 
Η δεύτερη ιδιαιτερότητά της είναι στον χυλό που μουσκεύει το έτοιμο φύλλο και που του χαρίζει μια πολύ ιδιαίτερη υφή... την υφή του σπιτικού φύλλου. Αλείφοντας το επάνω φύλλο με τον χυλό, μετά το ψήσιμο αυτό αποκτά ένα ιδιαίτερο χρώμα και θρυμματίζεται εύκολα μια και γίνεται αυτό που λέω "αφρατοτραγανό"... μοναδικό!!! Αν, πάλι, θέλουμε ένα κανονικό φύλλο να καλύπτει αυτή την ιδιαίτερη γέμιση αλείφουμε το επάνω φύλλο απλά με ελαιόλαδο κι έτσι έχουμε ένα κανονικό φύλλο.
Τί λέτε;;; Θέλετε να δούμε τις λεπτομέρειες;;;
ΥΛΙΚΑ για μια λαμαρίνα φούρνου
1 πακέτο φύλλα κρούστας (14 φύλλα) 
Για τη γέμιση
4 μεγάλα κρεμμύδια (700 γρ. καθαρό βάρος), κομμένα σε λεπτές φέτες
130 γρ. ρεγκάτο τριμμένο
100 γρ. καπνιστό χοιρινό σε καρεδάκια
450 γρ. μανιτάρια σε φέτες
2 αυγά
1/3 κ.γλ. μοσχοκάρυδο
Αλάτι & Πιπέρι
5 κ.σ. ελαιόλαδο
Λίγο μαυροκούκι
Για το άλειμμα των φύλλων
60 γρ. ελαιόλαδο
120 γρ. νερό βρύσης ή ανθρακούχο
3 κ.σ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ετοιμάζουμε τη γέμιση
Σε μεγάλο αντικολλητικό τηγάνι, βάζουμε το ελαιόλαδο να ζεσταθεί.
Μόλις ζεσταθεί, ρίχνουμε μέσα τα κρεμμύδια* με τα μανιτάρια και τα αφήνουμε να σοταριστούν για 2-3 λεπτά.
Αποσύρουμε από τη φωτιά και τα αφήνουμε να κρυώσουν.
Αφού κρυώσουν, προσθέτουμε το τριμμένο ρεγκάτο, το καπνιστό χοιρινό, τα αυγά, το μοσχοκάρυδο, αλάτι, πιπέρι και ανακατεύουμε καλά το μείγμα.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου στον αέρα.
Ετοιμάζουμε το μείγμα για τα φύλλα
Σε ένα μπολ, βάζουμε το ελαιόλαδο, το νερό και το αλεύρι και ανακατεύουμε καλά έτσι ώστε να έχουμε έναν ομογενοποιημένο αραιό χυλό.
Ετοιμάζουμε την πίτα
Τα φύλλα κρούστας συνήθως είναι από 12 έως 14.
Βάζουμε από κάτω τα μισά+1 και από πάνω τα υπόλοιπα. 
Εάν δηλαδή έχουμε 12 φύλλα, βάζουμε από κάτω τα 7 και τα άλλα 5 από πάνω.
Αλείφουμε το ταψί με ελαιόλαδο και απλώνουμε το πρώτο φύλλο.
Το αλείφουμε με το χυλό που φτιάξαμε. 
Απλώνουμε το δεύτερο φύλλο και το αλείφουμε και πάλι με το χυλό. 
Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να απλώσουμε και τα 7 φύλλα.
Στρώνουμε τη γέμιση και απλώνουμε επάνω της ένα φύλλο σουρωμένο έτσι ώστε να έχει αέρα από κάτω.
Το αλείφουμε με τον χυλό.
Συνεχίζουμε να απλώνουμε τα φύλλα το ένα μετά το άλλο, σουρωμένα ελαφρώς και να τα αλείφουμε με τον χυλό που έχουμε.
Το τελευταίο φύλλο το αλείφουμε με σκέτο ελαιόλαδο και το πασπαλίζουμε με μαυροκούκι.
Χαράζουμε τα κομμάτια της πίτας έτσι ώστε να μην τα κόψουμε μέχρι κάτω και την βάζουμε στο φούρνο για 50 λεπτά περίπου ή μέχρι να πάρει ένα ωραίο, ανοιχτό καστανό χρώμα η επιφάνειά της.
TIPS
* Εάν θέλουμε την κρεμμυδόπιτα πιο ελαφριά, βάζουμε πρώτα τα κρεμμύδια μέσα σε καυτό νερό και τα ζεματάμε για 2-3 λεπτά.
Ρίχνουμε το νερό και αφού τα αφήσουμε να στραγγίσουν καλά μέσα σε σουρωτήρι τα βάζουμε στο ζεστό ελαιόλαδο για να σοταριστούν.

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Μια ιδιαίτερη σαλάτα με κεράσια

Καλημέρα σας!! Να και πάλι η Παρασκευή και μάλιστα παραμονή της μεγάλης γιορτής της Παναγίας. 
Κατ' αρχήν θα ήθελα να ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ στην αδερφούλα μου που είχε εχθές γενέθλια! 
Μια σαλάτα για σήμερα με τα τελευταία κεράσια της χρονιάς. Μια σαλάτα τέλεια για το γιορτινό τραπέζι του Δεκαπενταύγουστου και όχι μόνον μια και είναι ένα ...σχεδόν ολοκληρωμένο γεύμα, με εξαίσια γεύση που σε χορταίνει με λίγες θερμίδες αλλά κάνει και τον ουρανίσκο να γιορτάζει. Οι σαλατομανείς λοιπόν... ας προσέλθουν...   
ΚΑΛΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ και χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν! Και του χρόνου!!!!
ΥΛΙΚΑ για 1 άτομο
Για τη σαλάτα
Ανάμικτα πράσινα λαχανικά (μαρούλι, ρόκα, baby σπανάκι κλπ)
5-6 κεράσια χωρίς κουκούτσι, κομμένα στη μέση
Για τα μπαλάκια τυριού
2 κ.σ. τυρί κρέμα με γιαούρτι
2 κ.σ. ανθότυρο
80 γρ. κουκουνάρι ψιλοκομμένα και ελαφρά καβουρδισμένο
Για το dressing
1/4 φλ.τσ. εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο 
1 κ.σ. μηλόξιδο
Αλάτι & Λευκό πιπέρι
Για γαρνιτούρα
2 σπασμένα παξιμάδια
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Σε ένα μπολ αναμιγνύουμε το ελαιόλαδο, το μηλόξιδο και το αλατοπίπερο.
Βάζουμε τα σαλατικά και τα κεράσια σε ένα μπολ.
Ανακατεύουμε το τυρί κρέμα και το ανθότυρο με ένα πηρούνι και πλάθουμε σε μπαλάκια.
Τα "τυλίγουμε" σε καβουρδισμένο κουκουνάρι και τα τοποθετούμε ανάμεσα στα λαχανικά και τα κεράσια.
Τοποθετούμε τα παξιμάδια και περιχύνουμε με το dressing.
Αρχική συνταγή: ΕΔΩ


Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Πολύχρωμο κριθαρότο με μεθυσμένο κοτόπουλο

Ρετσίνα... ένα βασικό, παραδοσιακό κρασί του ελληνικού τραπεζιού με ιδιαίτερη γεύση και κεχριμπαρένιο χρώμα. Το κρασί της ταβέρνας, φθηνό και άφθονο για τους πολλούς που περιέχει ρετσίνι σαν φυσικό συντηρητικό αλλά και αντισηπτικό. Ένα κρασί λαϊκό, απλό, ανεπιτήδευτο που όμως τα τελευταία χρόνια έμεινε λίγο παραπονεμένο και περιφρονημένο, παραγκωνισμένο από ...διάσημα λευκά κρασιά με φρουτώδη γεύση και υψηλή καταγωγή! Κι όμως η ρετσίνα έχει την ιστορία της! 
Οι Μινωίτες καλλιεργούσαν σταφύλια και τα "πατούσαν", παράγοντας κρασί με ρητίνη, που το αποκαλούσαν "ρητινίτη οίνο" ήδη από το 1700 π.Χ. που το χρησιμοποιούσαν στη μαγειρική τους γιατί θεωρούσαν ότι έτσι αναδεικνύονταν τα φαγητά. Μια άλλη εκδοχή θέλει τους αμφορείς με τα λευκά κρασιά να σφραγίζονται με ρετσίνι πεύκου και μέχρι να καταναλωθούν η γεύση τους αλλοιώνονταν απ' αυτό.
Στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, η ρετσίνα παράγονταν με κρασί χαμηλής ποιότητας και διατηρούνταν σε βαρέλια μια και ο κόσμος ήθελε φθηνό και χύμα κρασί. Η ρητίνη "βοηθούσε" στη γευστική βελτίωση αυτών των υποβαθμισμένων κρασιών. 'Ηταν το διάσημο "κρασί" της Αττικής μια και στη Μακεδονία τα κρασιά ήταν λίγο πιο "μαλακά" και γλυκά αν και η μίξη ρετσίνας με cola είναι χαρακτηριστική της περιοχής, αγαπημένη από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και αποκαλείται "toumba libre". Σε μια άλλη μοντέρνα εκδοχή αναμειγνύεται με ανθρακούχο νερό για να αποκτήσει περισσότερη γλύκα.
Η ποικιλία "Σαββατιανό" είναι ιδανική για τη ρετσίνα λόγω της χαμηλής της οξύτητας αλλά και της έντονης παρουσίας της στον Ελλαδικό χώρο. Έτσι το 85% της ρετσίνας παράγεται από Σαββατιανό.
Η ρετσίνα "Μαλαματίνα" έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς πανελλαδικά με το 62% ενώ στην Βόρεια Ελλάδα έχει σκαρφαλώσει στο 92% της κατανάλωσης. Φτιάχνεται από τις ποικιλίες Σαββατιανό και Ροδίτη!
Η χαρακτηριστική της γεύση δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο! Η ρετσίνα είναι από κείνα τα κρασιά που είτε τα σιχαίνεσαι είτε τα λατρεύεις αλλά ένα είναι σίγουρο ότι, παγωμένη, συνοδεύει επάξια φαγητά της ελληνικής και ανατολίτικης κουζίνας και κυρίως μεζέδες με έντονη γεύση!
Παλιότερα, σαν φοιτήτρια γευόμουν τη ρετσίνα σχεδόν πάντα με cola ή ανθρακούχο νερό. Αργότερα η ρετσίνα ξεχάστηκε και το κυνήγι των ... εντυπωσιακών και ανώτερων λευκών κρασιών με συνεπήρε!!! Έλα όμως που η Ελλάδα είναι συνδεδεμένη με τη ρετσίνα; Έλα όμως που τις προάλλες στο σούπερ μάρκετ πέρασα από μπροστά της, αρχικά αδιάφορη και μετά κάνοντας μερικά βήματα πιο πίσω στάθηκα αναποφάσιστη. Άπλωσα διστακτικά το χέρι και πήρα ένα μικρό μπουκάλι ...έτσι για δοκιμή! Η ρετσίνα είχε να μπει στο σπίτι μας κάτι χρόνια! Τώρα όμως θα έμπαινε και μάλιστα πολύ δυναμικά... μ' ένα φαγητό στο οποίο χάρισε μιαν άλλη, πιο πικάντικη πινελιά, αυτή της ρητίνης του πεύκου, αυτή της Ελλάδας! Το αποτέλεσμα με δικαίωσε στο ακέραιο!!  
Κάντε μια δοκιμή...φυσικά με τη ρετσίνα που εσείς αγαπάτε και γεύεστε... αξίζει!!

ΥΛΙΚΑ για 4 μερίδες
Για το κοτόπουλο
100 ml ελαιόλαδο
4 μπουτάκια κοτόπουλου χωρίς κόκκαλο, σε μεγάλα κομμάτια
1 μεγάλο κρεμμύδι σε λεπτές φέτες
1 κίτρινη πιπεριά κομμένη σε λωρίδες
1 κόκκινη πιπεριά κομμένη σε κομμάτια
1 πορτοκαλί πιπεριά κομμένη σε λωρίδες
Χυμός από 1 λεμόνι
3 κ.γλ. μουστάρδα πικάντικη
1 κλαδάκι φρέσκο δεντρολίβανο
1 κλαδάκι θυμάρι
250 ml ρετσίνα
Αλάτι & Πιπέρι
Για το κριθαρότο
400 γρ. μέτριο κριθαράκι
2 κ.σ. βούτυρο
600-700 ml ζωμό κότας (ή νερό)
Αλάτι & Πιπέρι

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Για το κοτόπουλο
Αλατοπιπερώνουμε το κοτόπουλο.
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο και μόλις ζεσταθεί προσθέτουμε το κρεμμύδι, τις πιπεριές και  το κοτόπουλο. 
Σοτάρουμε μέχρι να ροδίσουν.
Στο χυμό λεμονιού διαλύουμε τη μουστάρδα και σβήνουμε μ' αυτό το μείγμα το κοτόπουλο.
Αφού πάρει μια βράση, προσθέτουμε τη ρετσίνα και 1/2 ποτήρι νερό.
Αφήνουμε το φαγητό να σιγοβράσει για 20 λεπτά, περίπου ή μέχρι να εξατμιστούν όλα τα υγρά του και να δούμε ότι το κοτόπουλο έχει μαλακώσει.
Σερβίρουμε με κριθαρότο και συνοδεύουμε με ρετσίνα.
Για το κριθαρότο
Βάζουμε σε μια μικρή κατσαρόλα το βούτυρο και το αφήνουμε σε σιγανή προς μέτρια φωτιά.
Μόλις το βούτυρο ζεσταθεί προσθέτουμε το κριθαράκι και το αφήνουμε για 1 λεπτό (ή μέχρι να πάρει ένα ελαφρώς καστανό χρώμα) να σοταριστεί ανακατεύοντάς το συνεχώς με μια ξύλινη κουτάλα.
Προσθέτουμε σταδιακά το ζωμό κότας (ή το νερό) και αφήνουμε ενδιάμεσα το κριθαρότο να βράσει και να εξατμίζεται ο ζωμός πριν ρίξουμε την επόμενη δόση.
Σερβίρουμε το κριθαρότο με το κοτόπουλο και το περιχύνουμε με λίγη από τη σάλτσα με τις πιπεριές.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Η μαρμελάδα του ...πάθους!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!! 
Μαρμελάδα μαραπέλλα (το δαμάσκηνο-βανίλια στην Κυπριακή διάλεκτο) ή αλλιώς βανίλια με αρμενιακό δαμάσκηνο (ή κοινώς βερίκοκο) και κανέλα. Ένας συνδυασμός που, για όσους δεν έχουν λατρεία στην κανέλα όπως εγώ, μπορεί να φαντάζει χειμωνιάτικος αλλά δεν είναι καθόλου αν σκεφτεί κανείς την γνωστή κανελάδα, το παραδοσιακό ρόφημα-αναψυκτικό κάποιων νησιών του Αιγαίου.
Την αρχική ιδέα για μαρμελάδα με βανίλιες και κανέλα μου την χάρισε μια αγαπημένη φίλη blogger, η Ρούλα η Σμαραγδένια που την είχε δει από μια άλλη φίλη την Ράνια και την ευχαριστώ πολύ. Έτσι, από τη μέρα που πήρα το μήνυμά της η γλυκιά κατακόκκινη μαρμελάδα ...τρύπωσε στο νου και την καρδιά μου! Ονειρευόμουν τη γεύση της αλλά κάτι μου έλειπε μια, και ως γνωστόν, αγαπώ πολύ τα μείγματα φρούτων για μαρμελάδες. Τότε ήταν που βρέθηκαν μπροστά μου, μέσα στην φρουτιέρα μερικά βερίκοκα που ωρίμαζαν με την ησυχία τους. Η ώρα είχε φτάσει!! Ο συνδυασμός είχε αποφασιστεί και το παιχνίδι είχε τελειώσει ("the game is over" είχε, πρόσφατα σχετικά, ειπωθεί σε κάποιο άλλο μέρος και με κάποια άλλη αιτία)! 
Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι θυμάστε τη συνέχεια (και ποιός άλλωστε μπορεί να την ξεχάσει)... ήρθαν τα πάνω κάτω που λέμε κι εμείς οι ...Ευρωπαίοι!! Εδώ μπορεί να μην ήρθαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο τα πάνω κάτω αλλά τα βερίκοκα με τα δαμάσκηνα, τα μήλα και η κανέλα μπήκαν όλα στην ίδια κατσαρόλα και... έκαναν μια κατακόκκινη μαρμελάδα, πολύ αρωματική και πολύ μα πολύ ιδιαίτερη, έως παραδεισένια γεύση αλλά και επίγευση! Μια μαρμελάδα με το πιο όμορφο και γλυκό κόκκινο, το κόκκινο του πάθους που την αναζητά ο ουρανίσκος επάνω σε ψωμί με βούτυρο ή τυρί κρέμα αλλά και πάνω σε δροσερό γιαούρτι, ρυζόγαλο ή κρέμα. Πάμε να δούμε πόσο απλή είναι η διαδικασία της;;;
ΥΛΙΚΑ για 3 βαζάκια 350 γρ. (περίπου)
400 γρ. βερίκοκα (καθαρό βάρος)
400 γρ. βανίλιες (δαμάσκηνα) (καθαρό βάρος)
2 μήλα κόκκινα 
550 γρ. ζάχαρη
1 ξυλάκι κανέλας
Χυμό από 1 μικρό λεμόνι
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Πολτοποιούμε (ψιλοκόβουμε) τα φρούτα στο multi χωρίς να τα ξεφλουδίσουμε.
Τα βάζουμε σε μια κατσαρόλα μαζί με τη ζάχαρη και το ξυλάκι της κανέλας.
Αφήνουμε τη μαρμελάδα να βράσει σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά και αφαιρούμε το ξυλάκι της κανέλας.
Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού.
Αφήνουμε να πάρει 1-2 βράσεις ακόμα και μετά ελέγχουμε εάν έχει "δέσει" σωστά βάζοντας λίγη μαρμελάδα σε ένα πιατάκι που την αφήνουμε να κρυώσει.
Ύστερα, σύρουμε ένα κουτάλι στη μαρμελάδα χωρίζοντάς την σε δύο μέρη και εάν αυτά δεν ενωθούν τότε η μαρμελάδα έχει "δέσει".
Βάζουμε σε αποστειρωμένο βάζο, κλείνουμε το καπάκι και τοποθετούμε ανάποδα σε μια πετσέτα μέχρι να κρυώσει. 
Διατηρούμε σε σκοτεινό και δροσερό μέρος.

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

"Μαγιονέζα" τυριού και μια πολύχρωμη σαλάτα

...από τη σαλατιέρα στο ...πάτωμα!
Καλημέρα! Χωρίς φωτιά και χωρίς πολλές θερμίδες! Αν και το καλοκαίρι αυτές τις μέρες μάλλον κάπου ξεχάστηκε και μπερδεύτηκε τα απογεύματα και νομίζει ότι έφτασαν τα πρωτοβρόχια παρ΄όλα αυτά εξακολουθεί να κάνει ζέστη και η διάθεση για πολύωρα μαγειρέματα να είναι μειωμένη. 
Εξ άλλου ένα ελαφρύ, δροσερό γεύμα (γιατί για γεύμα πρόκειται) είναι ό,τι καλύτερο για πολλούς λόγους αυτή την εποχή.
Μ' αυτές τις σκέψεις κατά νου και με τη διάθεση για οποιοδήποτε άλλο γεύμα (κάτι που σε μένα συμβαίνει μόνον το καλοκαίρι) ετοίμασα αυτή τη σαλάτα. Δεν ήταν όμως τυχερό! Έτσι απλά... δεν ήταν τυχερό να την απολαύσω παρά μόνον... ελάχιστη... ό,τι είχα προλάβει να βγάλω από τη σαλατιέρα! Ο νόμος του Μέρφυ; Μπορεί!!!!!! Η ιστορία έχει ως εξής... μετά τη φωτογράφιση του "μοντέλου", με τη σαλατιέρα στο χέρι πηγαίνοντας χαρούμενη και πεινασμένη προς την κουζίνα... χτυπάω τον αγκώνα μου στην πόρτα του ψυγείου και η σαλατιέρα γίνεται ξαφνικά...ιπτάμενη!!!!!!!!!!!! Φυσικά, μετά την πτήση του ...αιώνα, η σαλατιέρα προσγειώνεται στο πάτωμα κατά την προσφιλή, γνωστή τακτική όλων των αντικειμένων που ακολουθούν τον νόμο της βαρύτητας!!!!! Τα νεύρα μου!!!! Η σαλατιέρα στο, ευτυχώς χωρίς χαλί, πάτωμα, άδεια πια, η πολύχρωμη σαλάτα να έχει απλωθεί σε ένα μεγάλο μέρος του πατώματος που λίγο πριν είχα σφουγγαρίσει κι εγώ να... απολαμβάνω άφωνη τη θέα!!!!!!!! Φοβερή σκηνή!!! Η Ιωάννα να γελάει, εγώ να της λέω "μη γελάς γιατί θα σε βάλω να τα καθαρίσεις", η Βασιλική να ρωτάει τί έπαθα και έριξα τη σαλατιέρα και τα νεύρα μου ...κορδόνια!!!! Τί να πω;;;; Μάλλον με έχει πιάσει το άγχος ...με το ταξίδι προ των πυλών!!!
Πάντως, τα υπολείμματα της σαλάτας με την τυρομαγιονέζα τα ...απόλαυσα αφού πρώτα έκανα τη φασίνα του αιώνα με ...σκούπισμα με απλή σκούπα και φαράσι, μετά με ηλεκτρική σκούπα και διπλό σφουγγάρισμα!!!!! 
Όσο για την τυρομαγιονέζα και τη σαλάτα... αξίζει να τη φτιάξετε αλλά προσέξτε... για να αποφύγετε τα ...ατυχήματα αυτού του είδους!!!!!!! :)
ΥΛΙΚΑ για 500 γρ. περίπου "τυρομαγιονέζας"
Για τη μαγιονέζα
350 γρ. ανθότυρο
2 κ.σ. μουστάρδα
50 γρ. μηλόξιδο
100 γρ. ελαιόλαδο
2/3 κ.γλ. ζάχαρη
3 κ.σ. γάλα (ή 2 κ.σ. γιαούρτι)
1 κ.σ. ψιλοκομμένο μαϊντανό (προαιρετικά)
Αλάτι και πιπέρι
Για τη σαλάτα
2 μέτριες ντομάτες,
1 πατάτα βρασμένη
1/2 αγγουράκι
1-2 βρασμένα αυγά
1 μέτριο κρεμμύδι κόκκινο (κατά προτίμηση αλλά όχι υποχρεωτικά)
3-4 ελιές
1 κ.σ. κάπαρη
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Για τη μαγιονέζα
Βάζουμε το ανθότυρο τη μουστάρδα, το μισό ξίδι τη ζάχαρη, το γάλα (ή το γιαούρτι), τα 2/3 από το ελαιόλαδο στο multi και τα χτυπάμε μέχρι να πολτοποιηθεί το ανθότυρο.
Προσθέτουμε το υπόλοιπο λάδι, το υπόλοιπο ξίδι, τον μαϊντανό, αλάτι και πιπέρι και ξαναχτυπάμε το μείγμα μέχρι να έχουμε μια "μαγιονέζα" με λεία υφή και με πυκνότητα όπως η κανονική μαγιονέζα.
Τη βάζουμε σε γυάλινο βαζάκι και τη διατηρούμε στο ψυγείο.
Για τη σαλάτα
Κόβουμε τις ντομάτες, το κρεμμύδι, τα αυγά και τις ελιές σε φέτες, το αγγουράκι σε ροδέλες και την πατάτα σε κύβους.
Σε μια σαλατιέρα βάζουμε τις πατάτες, τις ντομάτες, τα αγγουράκια, τις ελιές και τέλος την κάπαρη.
Αλατίζουμε και προσθέτουμε όση μαγιονέζα τυριού θέλουμε.
Ανακατεύουμε και απολαμβάνουμε με μια φέτα φρυγανισμένου ψωμιού.



Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Αρωματικές, καλοκαιρινές κροκέτες με ντιπ γιαουρτιού

Καλημέρα! Έχεις αλήθεια σκεφτείς τί είναι το φαγητό;; Είναι τόσο πολλά αυτά που βρίσκονται κρυμμένα σε ένα πιάτο πέρα απ' αυτό που βλέπεις και γεύεσαι! Είναι τα υλικά που κάθε ένα κρύβει τη δική του ιστορία και περιπέτεια παραγωγής μέχρι να φτάσει στον πάγκο της κουζίνας σου κι από κει στην κατσαρόλα ή τον φούρνο. Είναι η ιστορία και οι εμπειρίες του παραγωγού καθώς και όλα όσα νιώθει όταν η σοδειά του φτάνει απ' άκρη σ' άκρη της χώρας ή όταν αυτή η σοδειά που κρύβει μέσα της προσπάθεια, ελπίδα, αγάπη και μόχθο αλλά και απογοήτευση πολλές φορές όταν αυτή η προσπάθεια καταστρέφεται από κάποια αιτία. Αλλά είναι και... η νοικοκυρά, ο μάγειρας, ο chef που "κρύβονται" πίσω από το κάθε πιάτο που ...στρογγυλοκάθεται στο τραπέζι σου έχουν προσθέσει τα δικά τους "υλικά", συναισθήματα, σκέψεις, φροντίδα για την επιτυχία του. Με άλλα λόγια κάθε πιάτο έχει μια μικρή ή μεγαλύτερη προσωπική ιστορία που το συνοδεύει, που ενισχύει τη γεύση του και της χαρίζει πλούτο και βάθος. 
"Το φαγητό όταν μπλέκει με διηγήσεις και αναμνήσεις παίρνει άλλη διάσταση και γίνεται πολιτισμός" λέει η Μελίσσα Στοίλη κι έχει δίκιο! Πώς νιώθεις κάθε φορά που γεύεσαι κάτι που το έχεις ξαναγευθεί στο παρελθόν; Το έχεις, αλήθεια, σκεφτεί;; Εντάξει η γεύση με την απόλυτη έννοια της λέξης δεν είναι ποτέ εντελώς ίδια αλλά είναι πανομοιότυπη. Μήπως κάθε φορά που γεύεσαι μια μπουκιά από κάποιο αγαπημένο φαγητό, κλείνεις τα μάτια κι ο νους γεμίζει με χρώματα, αρώματα και εικόνες από το παρελθόν; Μήπως στο νου εισβάλλει η νοσταλγία για άλλα, πιο παλιά και περασμένα χρόνια; Μήπως, ακόμα και χωρίς να το έχεις συνειδητοποιήσει, προσπαθείς συχνά να κλείσεις αναμνήσεις σε νοστιμιές που γεύεσαι; Αν ναι τότε συμφωνείς κι εσύ ότι το μαλλί της γριάς, το ψητό καλαμπόκι, η πολύχρωμη χωριάτικη αλλά και τα τηγανιτά κεφτεδάκια, κροκέτες, λουκουμάδες κάθε είδους είναι τόσο νόστιμα όχι μόνον γιατί κρύβουν μέσα τους υπέροχα υλικά αλλά και γιατί σε όλους μας, λίγο ή πολύ, θυμίζουν παιδική ηλικία, θερινά σινεμά, θάλασσα, ποδηλατάδες στη φύση και ...γιαγιά! Έτσι το φαγητό γίνεται πολιτισμός, συνέχεια οικογενειακή, παράδοση μιας χώρας! 
Έτσι κι εγώ, μπροστά σε ένα ταξίδι που είναι πια πολύ κοντά και που δεν ξέρω ποιά θα είναι η εξέλιξή του αισθάνθηκα την ανάγκη να ...γυρίσω νοερά πίσω, στα χρόνια της ξενοιασιάς, εκεί όπου άλλος έφτιαχνε αυτές τις πλούσιες σε λαχανικά, τηγανιτές κολοκυθοκροκέτες (ή κολοκυθοκεφτέδες) για να με πείσει να δοκιμάσω όσα περισσότερα λαχανικά γινόταν βάζοντας μέσα και τυράκι για να με δελεάσει ακόμα περισσότερο! 
Το μεζεδάκι αυτό, που για μένα όπως και για τις μικρές μας τώρα, γινόταν το κύριο γεύμα είναι τρελλά νόστιμο. Μπορεί τώρα πια να έχουμε εξοστρακίσει τα τηγανιτά από την κουζίνα μας δίνοντάς τους τον τίτλο του ανθυγιεινού αλλά παλιά, οι γιαγιάδες μας τα είχαν σε πρώτη ζήτηση. Εξάλλου, τηγανίζοντας με ελαιόλαδο τα πάντα γίνονται λίγο πιο αθώα από άποψη υγείας και με τη δροσερή σάλτσα γιαουρτιού η νοστιμιά γίνεται καράβι για πανέμορφο ταξίδι σε καταγάλανες θάλασσες! :)
Δοκιμάστε κάποιο βραδάκι που θα έχετε καλή παρέα και συνοδέψτε με κρύα μπυρίτσα με ή χωρίς αλκοόλ!
ΥΛΙΚΑ
Για τις κροκέτες
1 μεγάλο κολοκύθι τριμμένο
1 μέτρια πατάτα τριμμένη
1 μέτριο κρεμμύδι τριμμένο
1 μεγάλη ντομάτα ψιλοκομμένη
100 γρ. φέτα θρυμματισμένη (προαιρετικά)
1/2 κ.γλ. βασιλικό
1 κ.γλ. δυόσμο
1 κ.γλ. άνιθο
1/2 κ.γλ. ρίγανη
8-9 κ.σ. φαρίνα που φουσκώνει μόνη της
1 κ.γλ. γλυκιά πάπρικα
Αλάτι & πιπέρι
Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα 
Για τη σάλτσα γιαουρτιού
400 γρ. στραγγιστό γιαούρτι
2 κ.σ. λευκό βαλσαμικό ξίδι
1 σκελίδα σκόρδο πολτοποιημένη (χωρίς τη φύτρα)
1/3 κ.γλ. αλάτι
1 κ.σ. άνηθο
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ετοιμάζουμε τη σάλτσα γιαουρτιού
Ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά και διατηρούμε σε κλειστό μπολ στο ψυγείο μέχρι να τη χρησιμοποιήσουμε.
Ετοιμάζουμε τις κροκέτες
Βάζουμε το τριμμένο κολοκύθι σε σουρωτήρι και το αλατίζουμε ελαφρά.
Το αφήνουμε για 1 ώρα στο σουρωτήρι έτσι ώστε να βγάλει τα υγρά του.
Μετά το στύβουμε και το βάζουμε σε ένα μπολ.
Στο μπολ με το κολοκύθι προσθέτουμε την τριμμένη πατάτα, τη ντομάτα, το κρεμμύδι, τη θρυμματισμένη φέτα, τον βασιλικό, τον δυόσμο, τον άνηθο, την πάπρικα και τη ρίγανη.
Ανακατεύουμε καλά, προσθέτουμε τη φαρίνα και ανακατεύουμε και πάλι.
Βάζουμε το ελαιόλαδο σε βαθύ τηγάνι και μόλις ζεσταθεί με ένα κουτάλι της σούπας βάζουμε κουταλιές από το μείγμα μας.
Τηγανίζουμε σε σιγανή προς μέτρια φωτιά μέχρι να πάρουν ένα ωραίο καστανό χρώμα.
Βγάζοντας από το τηγάνι, τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί για να "φύγει" το περιττό ελαιόλαδο και σερβίρουμε με τη σάλτσα γιαουρτιού.
Καλά να περνάτε!!! :)


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...