Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Η δύσκολη παρέα των ανυποψίαστων ριγκατόνι και μια γαμήλια τούρτα

Καλημέρα σας!! Πάει και τέλειωσε... φέτος με έπιασε το καλοκαίρι για τα καλά!!! Όχι μη φανταστείτε ότι κάθομαι όλη την ημέρα χωρίς να έχω κάτι να κάνω (μεταξύ μας νομίζω ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ!) αλλά ένα θεματάκι το έχω... πότε με την κουζίνα, πότε με καθημερινά χαζοπροβληματάκια, πότε με το σχεδιασμό και την προετοιμασία της νέας χρονιάς (μήπως και πάει λίγο καλύτερα!) μπορεί να περάσει και ολόκληρη μέρα χωρίς να πλησιάσω τον υπολογιστή μου (το είδα κι αυτό!!). Σημεία των καιρών... θα έλεγε κάποιος γνωστός μου!!! Έτσι έγινε κι αυτή τη φορά! Λίγο το ένα λίγο το άλλο, λίγο μια γαμήλια τούρτα κι έτσι...εκτροχιάστηκε το νέο ποστ (σε άπταιστα ελληνικά ή αλλιώς η νέα ανάρτηση). Μετά, λοιπόν, από τη διήμερη σιωπή σήμερα σας παρουσιάζω ένα πιάτο που από υποτονικό κατέληξε πολύ αρωματικό και νόστιμο!
Παραμόνευα να φτιάξω αυτό το πιάτο, ναι το σημερινό! Το είχα εντοπίσει στα "Καλά Μαγειρέματα... best of" του Ιουλίου/Αυγούστου 2014! Ένα πιάτο με τα αγαπημένα μου λαχανικά και τα αγαπημένα μου χρώματα! Sease the day ή μάλλον seize the food στην περίπτωσή μας! Και τί περίπτωση!!! Για να είμαι ειλικρινής δεν μου έχει ξανατύχει ή ας το μετριάσω λιγάκι... έχει πολύ καιρό να ξανατύχει! Σε χρόνο ρεκόρ, όπως αρμόζει στην εποχή που διανύουμε, τα λαχανικά κόπηκαν και ετοιμάστηκαν! Η πολυαναμενόμενη δοκιμή προ των πυλών, η μπουκιά προ των χειλιών και... ξέρω περιμένετε τη συνέχεια αλλά σ' αυτό το σημείο θα προσγειωθείτε ελαφρώς ανώμαλα όπως προσγειώθηκα κι εγώ!! Μια γεύση υποτονική, γλυκίζουσα, με μια πικράδα από τη ξερή ρίγανη που είχε αποφασίσει ότι δεν ταίριαζε καθόλου με το σύνολο (ουδεμία σχέση η γεύση της φρέσκιας με τη ξερή), μια μαγείρισσα (την γράφουσα) απογοητευμένη κι ένα μυαλό (αυτό της μαγείρισσας) να γυρνάει ολοταχώς προκειμένου να σκεφθεί κάτι για να διορθώσει το γευστικό αποτέλεσμα πριν τα λαχανικά ανταμώσουν τα ριγκατόνι που, ανυποψίαστα, περίμεναν την παρέα τους.
"Δεν μπορώ να σκεφτώ... κόλλησα" ήταν ο μονόλογος ενός τρελλού ή μιας τρελλής που βημάτιζε πάνω κάτω, κοιτάζοντας με βλέμμα απλανές το ...υπερπέραν! Και η λύση ήρθε από μόνη της ... καθώς το ψυγείο άνοιξε.
Μια κουταλιά πέστο βασιλικού και μερικά καρύδια έπαιξαν τον ρόλο του από μηχανής θεού! Πάμε να δούμε...
ΥΛΙΚΑ για 4 μερίδες
500 γρ. ριγκατόνι (ή όποιο άλλο ζυμαρικό θέλουμε)
2 μέτρια κολοκυθάκια χοντροτριμμένα
3 καρότα χοντροτριμμένα
200 γρ. καπνιστό μπέικον
1 σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένο
1 κ.σ. πέστο βασιλικού (έτοιμο ή σπιτικό)
1/3 κ.γλ. κόλιανδρο σκόνη 
Αλάτι και φρεσκοτριμμένο τετραπίπερο
100 γρ. κεφαλογραβιέρα τριμμένη
50 γρ. καρύδια (ή αμύγδαλα για πιο ήπια γεύση) ψιλοκομμένα 
Λίγο ελαιόλαδο + 1 κ.γλ. βούτυρο αγελάδος (προαιρετικά) 
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Βράζουμε τα ριγκατόνι σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσεως και τα αφήνουμε στην άκρη.
Βάζουμε σε βαθύ, αντικολλητικό τηγάνι λίγο ελαιόλαδο και το βούτυρο και μόλις ζεσταθούν προσθέτουμε τα κολοκυθάκια, το σκόρδο και το καρότο.
Τα αφήνουμε να σοταριστούν και ρίχνουμε 1/2 φλ.τσ. από το νερό όπου βράσαμε τα μακαρόνια για να πάρουν, τα λαχανικά, μια βράση προκειμένου να μαλακώσουν.
Σε άλλο τηγάνι, σοτάρουμε το μπέικον χωρίς λιπαρή ουσία για 1 λεπτό.
Το ρίχνουμε στο τηγάνι με τα λαχανικά και αφού ανακατέψουμε καλά το αποσύρουμε από την εστία της κουζίνας.
Μόλις κρυώσει λίγο, προσθέτουμε το πέστο βασιλικού, το κόλιανδρο, λίγο αλάτι και πιπέρι και ανακατεύουμε και πάλι.
Ρίχνουμε τη σάλτσα στα ριγκατόνι, ανακατεύουμε προσεκτικά και σερβίρουμε.
Γαρνίρουμε με τα ψιλοκομμένα καρύδια (ή αμύγδαλα) και την τριμμένη κεφαλογραβιέρα.
Πασπαλίζουμε με λίγο ακόμα πιπέρι και απολαμβάνουμε.
Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχηθώ κάθε ευτυχία, πολλή αγάπη, υγεία και χαρά στη Μαρία και τον Σωτήρη που ενώθηκαν χθες με τα δεσμά του γάμου ενώπιον Θεού και ανθρώπων!!  Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε η τούρτα και την απολαύσατε! Έτσι γλυκιά να είναι πάντα η ζωή σας!!
Να και η τούρτα αν και η φωτογραφία την αδικεί πολύ (αυτές τις τούρτες δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ ποτέ να τις φωτογραφήσω σωστά!!    Πολύ με τσατίζει ...πφφφφ!!)

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Κρύα ντοματόσουπα... η δροσερή μεσογειακή κυρία

Ένα γεύμα σε λιγότερο από 30 λεπτά! Ένα γεύμα καλοκαιρινό, νόστιμο και πολύ, μα πολύ ελαφρύ με λίγες θερμίδες αν και αρκούντως χορταστικό!! Ένα γεύμα ή ένα δείπνο που το λατρεύω γιατί είναι πολύ αρωματικό και με κείνη την γλύκα της καλοκαιρινής, μεσογειακής ντομάτας που δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη!!
Αρκετά χρόνια πριν, στο οικογενειακό τραπέζι η ντοματόσουπα δεν τολμούσε να εμφανιστεί!! Παρά το γεγονός ότι η μαμά της έδειχνε έμπρακτα την εκτίμησή της όταν τη φιλοξενούσαμε στο τραπέζι του δείπνου, ο μπαμπάς την αγνοούσε συστηματικά κάνοντας ότι δεν την βλέπει ενώ οι δύο κόρες έβγαζαν επιφωνήματα αηδίας, λιγότερο ή περισσότερο μακρόσυρτα! Πιο παρεξηγημένη σούπα από τη συγκεκριμένη δεν υπήρχε!! Πέρασαν πολλά χρόνια και η ζωή έφερε στην επιφάνεια το "Bloody Mary"... εκείνο το ποτό-κοκτέηλ θρύλο που μεσουρανούσε για πολλά χρόνια! Μια πρώτη δοκιμή του συγκεκριμένου κοκτέηλ έφερε την πρώτη στενή επαφή με τον ντοματοχυμό! Τα χρόνια κύλησαν, ο ουρανίσκος ωρίμασε γευστικά, ο νους αποδέχθηκε συνδυασμούς τροφίμων και γεύσεις που πριν φαινόταν αδιανόητο και σιγά σιγά η ντοματόσουπα κέρδισε μια θέση στην καρδιά μου! Τώρα πια, η κρύα ντοματόσουπα αποτελεί έναν γευστικό προορισμό όπου το άρωμα και η γεύση σε ταξιδεύουν στο καλοκαίρι...τότε ή μάλλον τώρα που το μεσογειακό μικροκλίμα του κάθε τόπου κάνει το θαύμα του και μας χαρίζουν ντομάτες κατακόκκινες, νόστιμες, μελωμένες!
Μια απολαυστική κρύα ντοματόσουπα αρωματισμένη με πέστο βασιλικού, ένα πιάτο της τελευταίας στιγμής που είναι πραγματική απόλαυση γευστική αλλά και οπτική! Μη χάσετε την ευκαιρία να την φτιάξετε και να την απολαύσετε!!
ΥΛΙΚΑ για 2 άτομα
600 γρ. ντομάτες όχι μεγάλες ώριμες
6 κ.σ. ελαιόλαδο
2 κ.σ. ξίδι βαλσαμικό
2 κ.γλ. έτοιμο πέστο βασιλικού
Αλάτι - Πιπέρι - Ρίγανη
Για το γαρνίρισμα
Μερικά φύλλα βασιλικού ή δυόσμου 
Μερικά κρουτόν ψωμιού με σκόρδο 

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Κόβουμε τις ντομάτες σε τέταρτα και τις βάζουμε σε ταψί τη μια δίπλα στην άλλη.
Περιχύνουμε με το ελαιόλαδο, πασπαλίζουμε με αλάτι, πιπέρι και ρίγανη. 
Τις ραντίζουμε με το ξίδι και τις βάζουμε στο φούρνο.
Τις ψήνουμε στο γκριλ για 6-7 λεπτά ή μέχρι να ροδίσουν.
Τις βγάζουμε από το φούρνο, τις αφήνουμε να κρυώσουν και βγάζουμε τη φλούδα τους.
Τις βάζουμε στο multi  και προσθέτουμε το πέστο βασιλικού.
Τις πολτοποιούμε και τις αδειάζουμε σε μπολάκια.
Τις βάζουμε για λίγο στο ψυγείο ή ρίχνουμε μέσα 1-2 παγάκια (προσωπικά, προτιμώ τον πρώτο τρόπο).
Γαρνίρουμε με κρουτόν σκόρδου, μερικά φύλλα βασιλικού ή δυόσμου και λίγο φρεσκοτριμμένο τετραπίπερο. 
Καλή σας μέρα!!!  :)
Πηγή: Περιοδικό "Γαστρονόμος", Τεύχος Ιουλίου 2014, Συνταγή Tίνα Webb.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Πώς;;; Έγινε η Κις Λωρέν ...Ελληνίδα;;;

Καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα!!! Η καλή εβδομάδα από την αρχή φαίνεται ... ή μήπως από το τέλος της; Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αλλά εχθές το βράδυ μου ήρθε η διάθεση να αλλάξω λίγο το layout του "Tante Kiki"!!! Είναι το πρώτο βήμα!! Καιρό τώρα σκεφτόμουν την αλλαγή... σημάδι ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου!!! Ένας ακόμη κύκλος έκλεισε κι ένας καινούριος ανοίγει!! :) Και βέβαια, η ώρα που με πιάνει η όρεξη για αλλαγές, καινοτομίες ενίοτε και πειράματα είναι συνήθως αργά το βράδυ!! Ένα περίεργο πράγμα!! Πρέπει όλοι γύρω να κοιμούνται για να έχω εγώ ...έμπνευση!!!!!!! Οκ! Τόσα χρόνια τώρα το έχω δεχθεί κι εγώ και όσοι με συναναστρέφονται!!! :) Ελπίζω, λοιπόν, να σας άρεσε η αλλαγή ...αλλιώς θα επιστρέψω στα γνωστά... το ομολογώ!!!
Σήμερα, λοιπόν, σκέφτηκα να ξεκινήσω την εβδομάδα με μια Κις Λωρέν που αγάπησε τόσο πολύ την Ελλάδα ώστε αποφάσισε να γίνει Ελληνίδα με τα όλα της... φέτα, κολοκύθι, τραχανάς, κρέμα γάλακτος και κεφαλογραβιέρα! Κι αν θέλουμε να θυμάται και την γαλλική καταγωγή της ...της προσθέτουμε και λίγο ζαμπόν!!! Ανήκει στο γνωστό κι αγαπημένο τρίπτυχο... εύκολη, γρήγορη, νοστιμότατη αλλά και ατομική για να τη διαλέγουν με μεγάλη προθυμία ανάμεσα σε άλλα ορεκτικά και μεζεδάκια! Έχετε φίλους για μπυρίτσα;;; Μην αμελήσετε να τη φτιάξετε γιατί θα χάσετε!! Έχετε τραπέζι σε αγαπημένους;; Επειγόντως, τρέξτε στο μάρκετ κι αγοράστε τα υλικά της... θα ικανοποιήσετε και τον πιο δύσκολο ουρανίσκο! Και να σας πω κι ένα μυστικό;;; Αν έχετε βλαστάρια που είναι δύσκολα στο φαγητό... τη συγκεκριμένη λιχουδιά θα τη λατρέψουν... για δείτε την επόμενη φωτογραφία... τώρα καταλάβατε τί εννοώ;;;
Πάρτε μολύβι και χαρτί και σημειώστε τα υλικά... -:)
ΥΛΙΚΑ για 12 ατομικές κις
2-3 μέτρια κολοκύθια χοντροτριμμένα
150 γρ. φέτα θρυμματισμένη
50 γρ. κεφαλογραβιέρα τριμμένη
1 μεγάλο κρεμμύδι καραμελωμένο
2 μικρά αυγά
4 κ.σ. τραχανά ξινό
3 κ.σ. ελαιόλαδο + λίγο ακόμη για το άλλειμα της φόρμας
100 γρ. κρέμα γάλακτος
ελάχιστο αλάτι (ανάλογα με την αλμύρα της φέτας)
Πιπέρι 
1/2 κ.γλ. κόλιανδρο σκόνη
1 φύλλο σφολιάτας 

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Κόβουμε το φύλλο της σφολιάτας σε 12 τετράγωνα κομμάτια.
Παίρνουμε μια φόρμα για 12 μάφινς και λαδώνουμε τις θηκούλες με λίγο ελαιόλαδο.
Τοποθετούμε μέσα τα τετράγωνα της σφολιάτας και αφήνουμε τη φόρμα στην άκρη.
Αλατίζουμε το τριμμένο κολοκύθι και το αφήνουμε σε ένα σουρωτήρι για 1 ώρα για να βγάλει τα υγρά του.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου, στον αέρα.
Πριν το βάλουμε στο μπολ για να ετοιμάσουμε τη γέμιση, το στίβουμε καλά με τα χέρια μας για να έχει όσο το δυνατόν λιγότερα υγρά.
Σε ένα μπολ, ανακατεύουμε το τριμμένο κολοκύθι, τη φέτα, το καραμελωμένο κρεμμύδι, το ελαιόλαδο, αλάτι (όσο θέλουμε), τα αυγά, το κόλιανδρο και πιπέρι.
Ανακατεύουμε καλά και γεμίζουμε τις σφολιατοντυμένες θηκούλες της φόρμας με τόσο γέμιση όσο να έχει περιθώριο για την κρέμα γάλακτος και την κεφαλογραβιέρα.
Ισομοιράζουμε την κρέμα γάλακτος και πασπαλίζουμε με λίγη γραβιέρα.
Ψήνουμε για 20-25 λεπτά (ανάλογα με το φούρνο) ή μέχρι να δούμε τη σφολιάτα ροδοψημένη.
* Προαιρετικά μπορούμε να προσθέσουμε και λίγο ζαμπόν ή μπέικον.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Όταν η Σοκολάτα ανακάλυψε τη Μαρμελάδα... μας χάρισαν μια θεϊκή Σαρλότ

Η κυρία Σοκολάτα έκανε τη τσάρκα της κάποιο πρωί, για να ξεσκάσει λίγο, στο περιβόλι γύρω από το σπίτι. Το πρώτο που είδε ήταν μερικές φραουλιές με τις ωραίες, ζουμερές φράουλες να κρέμονται κάτω από τη σκεπή που σχημάτιζαν τα καταπράσινα φύλλα τους. Το άρωμά τους έφτασε στα ρουθούνια της αλλά εκείνη προχώρησε ακάθεκτη και χωρίς να τους δώσει καμιά σημασία. Λίγα μέτρα πιο κάτω άρχιζαν τα δέντρα κατάμεστα από σκουροκόκκινα κερασάκια και λίγο παραπέρα τα δέντρα με τα πορτοκαλοκίτρινα βερίκοκα και τα χρυσοκόκκινα ροδάκινα. Άρχισε να περπατάει ανάμεσά τους με ύφος αριστοκράτισσας κυρίας! Όπως και να έχει εκείνη είναι η Σοκολάτα... που δεν καταλαβαίνει από εποχές, από κλίμα, από καλό ή άσχημο καιρό, από ώρα ή μέρα... ενώ αυτά... αυτά είναι απλά φρούτα που όταν δεν είναι η εποχή τους είναι εξαφανισμένα, δεν υπάρχουν καν κι αν πέσει και κανένα χαλάζι ...τότε άστα να πάνε! Είναι τόσο ευαίσθητα... δεν μοιάζουν εμένα!! Γύρισε το κεφάλι της ελαφρώς περιφρονητικά και προχώρησε ώσπου... συνάντησε έναν πάγκο! Ήταν στην άκρη του περιβολιού, έξω από ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι κι επάνω άστραφταν μερικά βάζα γεμάτα με έναν πορτοκαλοχρυσαφένιο θησαυρό! Τί ομορφιά!! Η σοκολάτα στάθηκε γοητευμένη μη μπορώντας να τραβήξει το βλέμμα της απ' αυτά! Εκείνη την ώρα, μια κυρία άνοιξε ένα! Ένα κουτάλι που στραφτάλισε στον ήλιο, τρύπωσε μέσα κι όταν ξαναβγήκε ήταν φορτωμένο με το πολύτιμο, πορτοκαλένιο φορτίο. Μια σταγόνα ξέφυγε από το κουτάλι κι έπεσε πάνω της και τότε ένιωσε την απίστευτη γλύκα και το μοναδικό του άρωμα! Αυτό ήταν!! Κεραυνοβόλος έρωτας! Πήρε μαζί της τη σταγόνα καθώς και... μερικές άλλες που είχαν πέσει στο μεταξύ κι αποφάσισαν να ζήσουν μαζί! Ο καρπός αυτού του έρωτα πήρε τη μορφή  μιας θεϊκής σαρλότ που η γεύση της αποπλανεί όλες τις αισθήσεις του κάθε ανθρώπου! Εύκολη, γρήγορη, δροσερή, πεντανόστιμη αλλά και πολύ σοκολατένια... σκεφτόσασταν κάτι καλύτερο για γλυκό της Κυριακής;;
ΥΛΙΚΑ σε τσέρκι ή φόρμα 18-20 εκατ.
360 γρ. ( 2 πακέτα) cookies σοκολάτας με κομμάτια σοκολάτας
200 γρ. μαρμελάδα βερίκοκο
2 φλ.τσ. γάλα + 2 κ.σ. κονιάκ για να βρέξουμε τα μπισκότα
Για την ganache σοκολάτας
325 γρ. κουβερτούρα
200 γρ. κρέμα γάλακτος
1 κ.σ. μέλι
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ετοιμάζουμε την ganache σοκολάτας
Σε μια μικρή κατσαρόλα βάζουμε την κρέμα γάλακτος να ζεσταθεί. 
Μόλις ζεσταθεί προσθέτουμε το μέλι και ρίχνουμε μέσα το μέλι ανακατεύοντάς το για να λιώσει.
Προσθέτουμε και την κουβερτούρα και την αφήνουμε να λιώσει πριν την ανακατέψουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί η ganache.
Βάζουμε την κρέμα στο ψυγείο για να κρυώσει καλά πριν την χρησιμοποιήσουμε.
Βάζουμε το τσέρκι στην πιατέλα που θα σερβίρουμε τη σαρλότ.
Σε ένα μπολ, βάζουμε το γάλα με το κονιάκ.
Βρέχουμε, βουτώντας γρήγορα τα μπισκότα στο μείγμα γάλακτος - κονιάκ και μετά τα τοποθετούμε γύρω γύρω στο τσέρκι αλλά και στον πάτο της φόρμας.
Εάν θέλουμε τα όρθια μπισκότα, γύρω από τη σαρλότ, τραγανά τα τοποθετούμε χωρίς να τα βρέξουμε στο γάλα και μουσκεύουμε μόνον τα μπισκότα που βάζουμε στον πάτο.
Για να καλύψουμε τα κενά ανάμεσα στα μπισκότα, σπάμε 2-3 μπισκότα, αφού τα βρέξουμε στο γάλα και μετά τα βάζουμε όπου υπάρχει κενό.
Τοποθετούμε επάνω στα μπισκότα την μαρμελάδα βερίκοκο και μετά μια δεύτερη στρώση από μπισκότα (μόνον στον πάτο, επάνω στην μαρμελάδα).
Τέλος, ρίχνουμε από πάνω την ganache και βάζουμε τη σαρλότ στο ψυγείο για μερικές ώρες ή στην κατάψυξη για 2 ώρες.
Βγάζουμε από την κατάψυξη και κόβουμε.
Σερβίρουμε σκέτη την σοκολατένια σαρλότ, με λίγο γλυκό κουταλιού βερίκοκο ή με λίγο παγωτό βερίκοκο.

Καλή σας μέρα!! :)

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Το μεθυσμένο κοτοριζότο

Είναι αλήθεια! Το ομολογώ και ...αμαρτία εξομολογημένη δεν είναι αμαρτία... έλεγε κάποτε κάποια φίλη!! Δεν ξέρω αν είναι αμαρτία... γιατί να είναι άλλωστε αλλά εγώ και το ριζότο έχουμε μια σχέση πάθους, μια σχέση κεραυνοβόλου έρωτα που μετατράπηκε σε βαθιά αγάπη!! Δεν έχω βρει ριζότο που να μην μου αρέσει!!! Και τώρα που τα λέμε και, αυτή τη στιγμή, της έκθεσης των τόσο καλά κρυμμένων, προσωπικών δεδομένων (!!!) έφτασα στο ακραίο σημείο κάποτε να μου αρέσει ένα ριζότο με γαρίδες, φρούτα της θάλασσας, μύδια και αχιβάδες!!!! Ποιός εγώ!!!!! Που για να φάω θαλασσινό κλείνω πρώτα τη μύτη, μετά αναστενάζω και καταπίνω (πλην ελαχίστων περιπτώσεων)!!!! Μάλιστα αγαπημένα μου φιλαράκια!!! Όπως το ακούτε!!! Αφού η αδερφή μου που με έβλεπε να μπουκώνομαι, τη μια πηρουνιά μετά την άλλη, με ρώτησε ποιά είμαι και με κατηγόρησε ότι εξαφάνισα την πραγματική της αδερφή!!! Αυτό, βέβαια, έγινε πριν πολλά χρόνια, στο Jackson Hall, στην Αθήνα όπου βρισκόμασταν για ταξιδάκι και shopping (ξέρετε ...τις εποχές που το shopping υπήρχε χαλαρά στη ζωή μας χωρίς να σκάμε για φόρους, κρίσεις και όλα τα συναφή!!!) και ήταν η πρώτη και τελευταία φορά! Μετέπειτα, τα ριζότο που διάλεγα ήταν όλα μέσα στα φυσιολογικά, για μένα, πλαίσια!!!
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο ριζότο! Κάποια φίλη προχθές υποστήριζε ότι το ριζότο είναι πολύ κακό για το τίποτε!! Οκ!! Συμφωνώ στο πρώτο μέρος... τη διαδικασία του την έχει! Μαγειρεμένο σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι, πρέπει να στέκεσαι σχεδόν συνέχεια πάνω από την κουζίνα κι αν είναι χειμώνας, έχεις και το πλεονέκτημα της ζέστης, αν, όμως είναι καλοκαίρι, τότε η κατάσταση δυσκολεύει! Μου αρέσει όμως! Σοτάρεις τα "περιφερειακά" όπως συνηθίζω να λέω και με κοροϊδεύουν (βρε τί έχω πάθει!!) και μετά, μόλις προσθέσεις το ρύζι, αρχίζεις να ρίχνεις και το υγρό, όποιο κι αν είναι αυτό, σιγά σιγά, ανακατεύοντας με την ξύλινη κουτάλα που είναι μόνον για το ριζότο (άλλο σημείο κοροϊδίας!!) μέχρι να μισοτελειώσει και να προσθέσεις λίγο ακόμη και ξανά το ίδιο! Διαφωνώ βαθύτατα, όμως, στο δεύτερο μέρος! Διότι ένα ριζότο είναι μια υπέρτατη γευστική απόλαυση που ξεσηκώνει τους γευστικούς σου κάλυκες και τον ουρανίσκο αλλά ηρεμεί και το στομάχι. Ένα ριζότο μπορεί να μετατραπεί από ένα εντυπωσιακό και απογειωτικό πιάτο σ' ένα comfort πιάτο! Δεν συμφωνείτε;; Από τη μια ο παραδοσιακός λαπάς της παιδικής και όχι μόνον αρρώστειας κι από την άλλη το ριζότο με μανιτάρια πορτσίνι, η παέγια, το ριζότο με σολωμό, το ντοματόριζο.
Εεεε, λοιπόν, σήμερα σας έχω ένα παράξενο ριζότο που ανήκει και στις δύο κατηγορίες. 
Παράξενο γιατί ανακάτεψα (όχι κατά λάθος... το ομολογώ!!) δύο είδη ρυζιού που θεωρητικά έχουν 5 λεπτά διαφορά στον χρόνο μαγειρέματος (μια χαρά έγιναν με 16 λεπτά μαγείρεμα!!) και που αν με έβλεπαν οι Ιταλοί θα με μπάτσιζαν (είμαι σίγουρη σας λέω!!).
Απογειωτικό γιατί έβρασε μέσα σε ζωμό κοτόπουλου και λευκό, ξηρό κρασί.
Comfort γιατί έγινε ένα ριζότο με φίνα χαρακτηριστικά και εκλεπτυσμένη γεύση αλλά "γεμάτο" νοστιμιά!!
Αν, λοιπόν, δεν αρχίσατε να μονολογείτε... "τί σαχλαμάρες... να μπερδέψουμε δύο είδη ρυζιού" και τα τοιαύτα, ελάτε να δείτε τί έκανα... και δεν θα το μετανιώσετε! -:))

ΥΛΙΚΑ για 2 άτομα
2 μπουτάκια χωρίς κόκκαλο σε μικρά κομμάτια
2/3 φλ.τσ. ρύζι αρμπόριο 10 λέπτου
1/3 φλ.τσ. ρύζι καστανό 15 λέπτου
180-200 ml λευκό κρασί
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κ.γλ. ρίγανη
1/2 κ.γλ. θυμάρι
1 κ.γλ. μουστάρδα απαλή 
1 κ.σ. τυρί κρέμα
Χυμό από 1 μικρό λεμόνι ή μοσχολέμονο
Αλάτι και πιπέρι φρεσκοτριμμένο
1/2 φλ.τσ. ελαιόλαδο 
Για το γαρνίρισμα
10-12 ντοματάκια βελανίδια τα πολύ μικρά
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Βάζουμε το ελαιόλαδο σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι.
Κόβουμε σε μπουκιές το κοτόπουλο και το βάζουμε στο ζεστό ελαιόλαδο μαζί με το κρεμμύδι για να σοταριστούν καλά απ' όλες τις πλευρές.
Μόλις δούμε ότι έχουν σοταριστεί προσθέτουμε τα 50 ml κρασί και το αφήνουμε να πάρει μια βράσει.
Ύστερα, προσθέτουμε 1 φλ.τσ. νερό, τη ρίγανη, το θυμάρι, τη μουστάρδα, αλάτι, πιπέρι και αφήνουμε το κοτόπουλο να σιγοβράσει.
Μόλις το νερό μειωθεί ρίχνουμε το μισό κρασί και τα δύο είδη ρυζιού μαζί με το τυρί κρέμα.
Αφήνουμε το ρυζότο με το κοτόπουλο να σιγοβράσει και μόλις τα υγρά μειωθούν προσθέτουμε το υπόλοιπο κρασί ανακατεύοντας συχνά.
Αφήνουμε να σιγοβράσει, ανακατεύοντας και προσθέτουμε και το χυμό λεμονιού.
Μόλις το ρυζότο απορροφήσει τα υγρά, αποσύρουμε το τηγάνι από την εστία της κουζίνας και αφήνουμε για 5-6 λεπτά.
Στο μεταξύ, βάζουμε τα ντοματίνια σε ένα ταψάκι επάνω σε αντικολλητικό χαρτί και τα ψήνουμε για 7-8 λεπτά έτσι ώστε να μαραθούν ελαφρά.
Αλατίζουμε και αφού σερβίρουμε το ρυζότο, το γαρνίρουμε με τα ψημένα ντοματίνια.
 Σας εύχομαι μιαν ήρεμη και νόστιμη μέρα!!
 

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Η χαρά της γεμιστής πιπεριάς

Άνοιξα τα μάτια! Οι βροντές ορμούσαν βίαια στο σκοτεινό δωμάτιο κι ο ήχος της δυνατής βροχής σκέπαζε οποιονδήποτε άλλο ήχο! Ξυπόλητη πήγα στο παράθυρο! Άνοιξα τη βαριά κουρτίνα... κι έμεινα εκεί... ακίνητη για μερικά δευτερόλεπτα! Ξημέρωσε ή μπέρδεψα την ώρα και ήταν χαράματα; Το έχω ξανακάνει... καθόλου περίεργο!  Ένα αμυδρό, γκριζοκίτρινο, θαρρείς λερωμένο, φως πρόσπαθησε να εισβάλλει στο δωμάτιο! Το ρολόι όμως διαφωνούσε με την αίσθηση του δικού μου χρόνου και φώναζε... 7.10... καταμεσής του καλοκαιριού!!! Έπρεπε να είχε ξημερώσει για τα καλά! Αλλά ναι... ξημέρωσε... η ανταριασμένη από την τρομερή καταιγίδα νύχτα έδωσε τη θέση της σε μια κατασκότεινη, καλοκαιριάτικη μέρα που από μια παραξενιά του καιρού είχε γίνει... χειμωνιάτικη κι είχε ήδη αφήσει τα ίχνη της στο κέντρο της πόλης με πλημμύρες και πεσμένα δέντρα!! Έλεος πια!! Λίγο καλοκαίρι!!! Οι αστραπές συνέχιζαν να φωτίζουν τον ουρανό και τα σπίτια και οι δυνατές βροντές έρχονταν να συμπληρώσουν το τοπίο!! 
Είχε πια πάει 9.00 όταν δυο ξυπόλητα πατουσάκια έρχονται τρέχοντας κοντά μου και ψιθυρίζουν "φοβάμαι!". Δυο μικρά χεράκια μ' αγκαλιάζουν κι εγώ ανταποδίδω καθώς το γλυκό και φοβισμένο ξανθό κεφαλάκι της μικρής ακουμπά στα πόδια μου. "Ηρέμησε!" ακούω σε λίγο την μεγάλη να λέει νυσταγμένα στη μικρή κι έρχεται κι αυτή να κουρνιάσει στη μεγάλη αγκαλιά! Αγκαλίτσες και φιλάκια που ηρεμούν και χαρίζουν ασφάλεια με τη βροχή να συνεχίζει την επίδειξη δύναμης και μετά η πρόταση... "Τί λέτε;;; Να κάνουμε κάτι δημιουργικό αφού πιούμε το γάλα;;; Έτσι για να ξεχάσουμε τον καιρό που κι αυτός έχει την ομορφιά του;;; "Για σκεφτείτε ... ποτίστηκε ο κήπος, πλύθηκαν τα αυτοκίνητα..." Τί να πείς;; Για πλημμύρες, ατυχήματα και προβλήματα; "Δεν ξεκινάμε βάζοντας λίγο καλοκαίρι στο μεσημεριανό μας και μετά να φτιάξουμε κατασκευές και να παίξουμε;;;" "Ναιιιιιι", έρχεται αμέσως η καθολική, ψιλοενθουσιώδης αποδοχή κι έτσι το πρόγραμμα της μέρας μπαίνει σε εφαρμογή! "Ας μαζέψουμε γρήγορα ό,τι μας χρειάζεται!"
Κόκκινες πιπεριές... οκ! Τυριά... οκ! Αυγό, ντομάτες, γάλα ...οκ! Δυόσμος και βασιλικός... οκ!!
Ξεκινάμε λοιπόν... το καλοκαίρι στο πιάτο μας!!! 


ΥΛΙΚΑ  
3 μεγάλες κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης, κομμένες στη μέση
150 γρ. ψωμί μπαγιάτικο θρυμματισμένο στο multi
150 γρ. τυριά κίτρινα (κεφαλοτύρι, γραβιέρα, καπνιστό ρεγκάτο) τριμμένα
100 γρ. φέτα θρυμματισμένη
1 αυγό μεγάλο
1 μέτρια ντομάτα ξεφλουδισμένη και κομμένη σε κύβους
1 μεγάλη ώριμη ντομάτα πολτοποιημένη στο multi + 2/3 φλ.τσ. νερό
2 κ.σ. δυόσμο ψιλοκομμένο
1 κ.σ. βασιλικό ψιλοκομμένο
150-180 ml γάλα 
1 σκελίδα σκόρδο λιωμένο
Αλάτι και τετράχρωμο πιπέρι φρεσκοτριμμένο
Ελαιόλαδο για να το περιχύσουμε και για το ταψί
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Διαλέγουμε μεγάλες πιπεριές με ωραίο σχήμα και όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφες.
Τις κόβουμε στη μέση και αφαιρούμε τους σπόρους.
Μπορούμε να αφαιρέσουμε το κοτσάνι τους ή όχι. 
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου.
Βάζουμε το ψωμί, τα τυριά, το αυγό, το δυόσμο, το βασιλικό, το σκόρδο, αλάτι και πιπέρι σε ένα μπολ και τα ανακατεύουμε καλά.
Προσθέτουμε σταδιακά το γάλα έτσι ώστε να γίνει ένα ομοιογενές μείγμα όχι ιδιαίτερα πηχτό αλλά ούτε και αραιό.
Ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο στο ταψί και τοποθετούμε τις πιπεριές.
Τις γεμίζουμε με το μίγμα και ρίχνουμε από πάνω την ψιλοκομμένη ντομάτα. 
Τις περιχύνουμε με λίγο ελαιόλαδο.
Τέλος, ρίχνουμε στο ταψί και τον πολτό της ντομάτας με το νερό.
Πασπαλίζουμε με λίγο πιπέρι και βάζουμε στο φούρνο.
Ψήνουμε για 20-25 λεπτά ή μέχρι να δούμε ότι ψήθηκαν οι πιπεριές και ρόδισε η επιφάνειά τους.
Απολαμβάνουμε ζεστές, χλιαρές ή σε θερμοκρασία περιβάλλοντος.
TIPS
*  Εάν θέλουμε, μπορούμε να προσθέσουμε και ψιλοκομμένο ζαμπόν ή μπέικον.
* Το πιάτο αυτό μπορούμε να το απολαύσουμε σαν κυρίως πιάτο αλλά και να το προσφέρουμε σαν μεζεδάκι με μπύρα.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Όπου υπάρχει crumble... υπάρχει και ένα crumble cake;;;;

Crumble, cake λέξεις αγγλικές που εισέβαλαν στην ελληνική κουζίνα τα τελευταία, σχετικά, χρόνια. Πώς να το κάνουμε;;; Δεν θυμάμαι η γιαγιά μου να μου έφτιαχνε crumble και κάπου κατά τα 70 της όταν έκανε παρέα μια Ελληνοαμερικάνα άρχισε να φτιάχνει κέικς!
Ο όρος κέικ έχει την καταγωγή του στους Βίκινγκς. Τα πρώτα κέικς ήταν γλυκά, γιορτινά ψωμιά που είχαν μέλι για γλυκαντικό.  
Τα κέικς είναι πολύ διαδεδομένα στην Αμερική και στην Αγγλία όπου αποτελούν απαραίτητο συνοδευτικό του τσαγιού. Δεν συναντάμε κέικς στην Ασία εκτός από περιοχές με έντονες δυτικές επιρροές.
Ωραίααααα!!!! Μάθατε κι αυτές τις λεπτομέρειες που αν δεν τις ξέρατε δεν θα μπορούσατε να κοιμηθείτε, είμαι σίγουρη, και το μόνο που μένει είναι να σας πω τη συνταγούλα για ένα πολύ ιδιαίτερο κέικ! 
Όλα ξεκίνησαν όταν σκέφτηκα ότι έχω πολύ καιρό να φτιάξω κέικ!! Είδαν το φως της μέρας, λοιπόν, μερικά περιοδικά ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά αλλά και βιβλία γεμάτα υπέροχες φωτογραφίες από λαχταριστά κέικς! Εκεί που οι σελίδες διαδέχονταν η μια την άλλη, σταμάτησα σε μια φωτογραφία που έδειχνε ένα κομμάτι κέικ, με υγρή υφή, τυλιγμένο στο κραμπλ αλλά και λίγο στην καρδιά του για να του χαρίζει γλύκα και νοστιμιά περισσή!
Το ένα βαζάκι με το χθεσινό crumble (ΕΔΩ) μετακινήθηκε δίπλα στο μίξερ, μαζί με το κοσκινισμένο αλεύρι, τη ζάχαρη, το βούτυρο και τα αυγά. Και τότε μου ήρθε η έκπληξη!!! Ανοίγω το ψυγείο να βγάλω το γιαούρτι... πού είναι το γιαούρτι;; 'Αφαντο το γιαούρτι κι εκεί δίπλα, αντ' αυτού κάθεται μια κρέμα γάλακτος καμαρωτή, καμαρωτή!! Εντάξει μια απλή αλλαγή που θα κάνει την υφή λίγο πιο υγρή και πολύ νόστιμη!!! Εξάλλου, όταν είσαι στο εξοχικό, είναι 9 το πρωί, με το κοντινότερο μάρκετ στο 10λεπτό και τα έχεις όλα έτοιμα επάνω στο τραπέζι ενώ θέλεις να πας για μπάνιο στις 11, δεν πας με τί-πο-τα μέχρι εκεί για ένα γιαούρτι!!! Και πολύ καλά κάνεις ...γιατί το κέικ που στρογγυλοκάθεται πια μέσα στην πιατέλα είναι υπερόχο και πεντανόστιμο! Η υγρή του υφή το κάνει να φαίνεται σιροπιαστό και το κρατσανιστό crumble το κάνει την πιο απολαυστική παρέα για τον καφέ, το κρύο τσάι ή το γάλα. 
Κι αν η περιέργειά σας έφτασε στο ζενίθ, ελάτε τώρα πάμε στη συνταγή...
ΥΛΙΚΑ για ένα ταψάκι 20X25 εκ.
150 γρ. βούτυρο (ή μαργαρίνη) μισολιωμένο σε θερμοκρασία δωματίου
110 γρ. ζάχαρη κρυσταλλική
2 αυγά μεγάλα
200 γρ. φαρίνα που φουσκώνει μόνη της, κοσκινισμένη
1/2 κ.γλ. μπέικιν πάουντερ
2 βανιλίνες
300 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά
1 πρέζα αλάτι
250 γρ. crumble 
Λίγο βούτυρο για να αλείψουμε το ταψί.
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170 βαθμούς Κελσίου.
Στο μπολ του μίξερ βάζουμε τα αυγά με τη ζάχαρη και αρχίζουμε να τα χτυπάμε σε χαμηλή ταχύτητα.
Μόλις αφρίσουν προσθέτουμε και το μισολιωμένο βούτυρο, τις βανιλίνες, το αλάτι και χτυπάμε το μείγμα σε δυνατή ταχύτητα, μέχρι να γίνει αφράτο και κρεμώδες με ανοιχτό κίτρινο χρώμα.
Προσθέτουμε εναλλάξ την φαρίνα και την κρέμα γάλακτος.
Η τελική υφή του μείγματος είναι παχύρρευστη αλλά όχι πηχτή.
Αλείφουμε το ταψί με βούτυρο.
Χωρίζουμε το crumble σε τρία μέρη και στρώνουμε το πρώτο μέρος στον πάτο του ταψιού. 
Ρίχνουμε το μισό μείγμα του κέικ κι από πάνω προσθέτουμε το δεύτερο μέρος του crumble.
Συνεχίζουμε με την υπόλοιπη ζύμη και τελειώνουμε με το υπόλοιπο crumble.
Ψήνουμε για 45-50 λεπτά.
Αφήνουμε να κρυώσει σε θερμοκρασία δωματίου για 1 ώρα και βγάζουμε από το ταψί.
TIPS
* Το κέικ δεν πρέπει να παραψηθεί για να μην χάσει την υγρή υφή του.
* Το κέικ διατηρείται εκτός ή εντός ψυγείου χωρίς να χάσει την υγρή του υφή.

Πηγή: Παραλλαγή από το περιοδικό "Αλάτι & πιπέρι", Μάιος 2014 

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

To crumble που πάει παντού...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!! 
Αγαπημένο, παιδικό παραμύθι της προσχολικής ηλικίας με τίτλο "Ο Πέτρος που πάει παντού" με ταξίδευε κάθε φορά που μου το διάβαζε ο μπαμπάς ή η μαμά. Μπορεί το παραμύθι να το έχω χάσει αλλά ο τίτλος του  έχει χαραχθεί στη μνήμη μου ανεξίτηλα!!
Αυτό, λοιπόν, το crumble θα μπορούσε να ανήκει στην "ομάδα" του πολυταξιδεμένου Πέτρου αν δεν είχε ένα επιπλέον χαρακτηριστικό... εκτός από πολύ εύκολο να συνδυαστεί και να χαρίσει μια έντονη προσωπικότητα σε ένα πλήθος από υποτονικά (αλλά όχι άνοστα) γλυκά, όπως παγωτά βανίλια, κρέμες, mousse, γιαούρτια και τάρτες είναι τόσο μεγάλη η νοστιμιά του όταν το δοκιμάζεις με το κουτάλι που δύσκολα μπορείς να το αποχωριστείς... έτσι καταλήγει σ' ένα καλά κλεισμένο βάζο του οποίου το καπάκι ανοίγει μόνον όταν χρειάζεται κάποιος να το γευθεί με όποιον τρόπο επιθυμεί!
Απλό και εύκολο στην παρασκευή του, το crumble αυτό είναι παραλλαγή ενός 'αλλου crumble με κάσιους και μπισκότα digestive που βρήκα στο περιοδικό "Αλάτι & Πιπέρι"! Αλλάζοντας τα δύο υλικά έγινε εξίσου νόστιμο και λατρεμένο απ' όσους το γεύθηκαν!!! Με το κουτάλι είναι ο καλύτερος τρόπος να το απολαύσουμε έστω κι αν νιώθουμε λίγες τύψεις... χαλάλι του!!!! Το δοκίμασα σε απλό γιαούρτι, σε κρέμα βανίλιας αλλά και σε παγωτό σοκολάτα!!!!! Κυριολεκτικά ένα crumble που του αξίζει το όνομα "ο Πέτρος που πάει παντού"... ταιριάζει με όλα καταπληκτικά!!! Προσοχή όμως... η γεύση του χαράζεται βαθιά στη γευστική μας μνήμη και το αποζητάμε συχνά!!!! Ας δούμε όμως πώς γίνεται...
ΥΛΙΚΑ για 2 βαζάκια των 350 γρ. περίπου
50 γρ. καρύδια χοντροκομμένα, κομμένα στο multi
100 γρ. μπισκότα petit-beurres, κομμένα στο multi
50 γρ. καστανή ζάχαρη
1 κ.γλ. στιγμιαίο καφέ (προαιρετικά)
1 κ.γλ. κανέλα
50 γρ. βούτυρο ή μαργαρίνη σε κομμάτι 
 
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Σε αντικολλητικό τηγάνι καβουρντίζουμε σε μέτρια φωτιά τα καρύδια για να αναδείξουν τα αρώματά τους και τα αφήνουμε να κρυώσουν.
Βάζουμε σε ένα μπολ τα καρύδια, τα μπισκότα, τη ζάχαρη, την κανέλα, τον καφέ και το βούτυρο.
Ανακατεύουμε με τα δάχτυλά μας και ζυμώνουμε ελαφρά μέχρι να ενωθούν τα υλικά και να δημιουργηθεί ένα ψιχουλιαστό μείγμα.
Το μείγμα αυτό μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε ωμό ή ψημένο.
Εάν το θέλουμε ψημένο, προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου, στον αέρα.
Το βάζουμε σε ταψί στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί και το ψήνουμε για 5-10 λεπτά, μέχρι να ροδίσει και να γίνει τραγανό.
Γαρνίρουμε μ' αυτό γιαούρτι, κρέμες, παγωτά αλλά και τάρτες.
Καλή σας μέρα κι αύριο με μια συνταγούλα για να χρησιμοποιήσουμε το crumble!

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Τηγανόπιτα με γιαούρτι και τα γενέθλια της Βασιλικής

Καλημέρα!!! Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στην λατρεμένη μας Βασιλικούλα!! Να είναι πάντα γερή, τυχερή, ευτυχισμένη, η μικρούλα μας, και η ζωή της να είναι γεμάτη αγάπη!!!
Επιτέλους ξανά εδώ... βόλτα στην μπλογκογειτονιά! Ναι, το έκανα κι αυτό!! Τρείς μέρες έχω να περιδιαβώ τα σοκάκια της! :) Βέβαια, είχε αιτία όλο αυτό... και μάλιστα αξιοσημείωτη! Ο λόγος ήταν τα γενέθλια της μικρής μας Βασιλικούλας που, εκτός από τρεις μέρες εκτός "μπλογκοσπιτακίου" μου κόστισαν και τις φωτογραφίες από τη διαδικασία παρασκευής της συγκεκριμένης τηγανόπιτας, η οποία ουδεμία σχέση είχε και ουδεμία ευθύνη έφερε για ό,τι έκανα επάνω στη βιασύνη μου!!! :)
Πριν μερικές μέρες έφτιαξα αυτή την υπέροχη τηγανόπιτα από το προτελευταίο τεύχος του περιοδικού "Γαστρονόμος". Μια πίτα τόσο εύκολη όσο και γρήγορη! Μια πίτα της στιγμής, η οποία εκτός από νόστιμη ήταν και πολύ φωτογενής μια και οι φωτογραφίες από τη διαδικασία ήταν πράγματι υπέροχες!!!! Δεν χρειάζεται όμως μόνον να είσαι φωτογενής αλλά πρέπει να έχεις και τύχη... ειδικά όταν εγώ έχω τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου και φωτογραφίζω τα γενέθλια των κοριτσιών μας!!! Η μόνη φορά που δεν κατέβασα το ίδιο βράδυ τις φωτογραφίες ενός φαγητού ήταν η συγκεκριμένη!! Γιατί;; Ούτε κι εγώ ξέρω!!! Δεν το έκανα πάντως!! Επίσης, η μόνη φορά που γέμισε η κάρτα της φωτογραφικής μηχανής ήταν εχθές!!!! Έτσι, πάνω στον οίστρο της φωτογράφισης των κοριτσιών που γελούσαν και χόρευαν με την παρέα τους, των ελάχιστων φωτογραφιών που έβγαλα την τούρτα (πάει κι αυτή... χάλια φωτογραφίες!!!) και των βίντεο που τραβούσα, γέμισε η κάρτα κι εγώ άρχισα να σβήνω παλιές φωτογραφίες απ' ευθείας από τη μηχανή!!!! Και ναι, τις είδα τις φωτογραφίες της τηγανόπιτας ... αλλά με επηρέασε ο θεός της αμνησίας και τις έσβησα!!!!! Επιφυλάσσομαι, λοιπόν, για την επόμενη φορά που θα την φτιάξω και θα είναι πολύ σύντομα γιατί είναι υπέροχη!!!
ΥΛΙΚΑ για τηγάνι 26-30 εκ.
100 γρ. καλαμποκάλευρο
30 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
120 γρ. γιαούρτι στραγγιστό
120 ml γάλα
200 γρ. φέτα θρυμματισμένη (η αρχική συνταγή είχε ανθότυρο)
1 μεγάλη ντομάτα σε κύβους (ή ντοματίνια κομμένα στη μέση)
6 φέτες λιαστής ντομάτας σε κομμάτια
1 κ.σ. φρέσκο δυόσμο ψιλοκομμένο
1 κ.σ. φρέσκο άνηθο ψιλοκομμένο
1 1/2 κ.σ. σουσάμι
5 κ.σ. ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
Αλάτι και πιπέρι
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Σε ένα μπολ, ανακατεύουμε τα δύο άλευρα, το γιαούρτι, το γάλα, ελάχιστο αλάτι και πιπέρι με το σύρμα ή με ένα πηρούνι.
Προσθέτουμε τη φέτα, τις λιαστές ντομάτες, τον άνηθο, το δυόσμ και το μισό σουσάμι.
Ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε και τους κύβους της φρέσκιας ντομάτας.
Ο χυλός θα πρέπει να είναι πηχτός, οπότε αν χρειάζεται στο τέλος προσθέτουμε λίγο αλεύρι ή λίγο γάλα για να έχουμε τον χυλό που θέλουμε.
Βάζουμε το ελαιόλαδο σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι και ρίχνουμε μέσα τον χυλό.
Αφήνουμε να πάρει καστανό χρώμα από τη μια πλευρά και μετά αδειάζουμε την πίτα μας σε μια πιατέλα και την αναποδογυρίζουμε στο τηγάνι.
Πασπαλίζουμε με το υπόλοιπο σουσάμι και αφήνουμε την τηγανόπιτα να τηγανιστεί κι από την άλλη πλευρά.
Απολαμβάνουμε χλιαρή (και κρύα από το ψυγείο είναι εξίσου καταπληκτική) με μια πράσινη σαλάτα.
Και να και η τούρτα της μικρής μας Βασιλικής που της την φυλάγαμε για έκπληξη και είχε το αγαπημένο της θέμα... η Πέππα το γουρουνάκι, το πάρτυ γενεθλίων της ... η Πέππα όσο κι αν δεν φαίνεται καλά, είναι μέσα στο καλάθι του αερόστατου!! :)) Όσο για τις γεύσεις η μία τούρτα ήταν γεύση ferrero και η άλλη Μερέντα που ενθουσίασαν μικρούς και μεγάλους!

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Παγωτό μερέντα με μπισκότα Oreo

Κρέμα κούσταρ, σαντιγύ, Μερέντα με μπισκότα Oreo και ακόμα μπισκότα Oreo! Η υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο!! Αλλά και η νοστιμιά βρίσκεται στο απώγειο!!! Ένα παγωτό με πολύ ωραία, κρεμώδη υφή κι απογειωτική γεύση δεν θα μπορούσε παρά να είναι πλούσιο σε θερμίδες! Οκ! Το παραβλέπουμε γιατί και με μια μικρότερη ποσότητα μπορούμε να έχουμε όλη την απόλαυση αν και είναι... άκρως εθιστικό!
Σαν παιδί, ήμουν λιγόφαγη!! Τα παγωτά συγκαταλέγονταν στα όσα δεν έτρωγα!! Παγωτό για πρώτη φορά έφαγα κάπου εκεί στην...εφηβεία!!! Ήταν τότε που άρχισα να συνειδητοποιώ ότι η στείρα τακτική του "δεν δοκιμάζω" μου στερούσε αυτά που οι συνομήλικοί μου διάνθιζαν με πολλά "μμμμμμμμ!!!". Κάποια στιγμή, λοιπόν, σε κάποια έξοδο είχαν όλοι από ένα χωνάκι με παγωτό στο χέρι!!! Ήταν μια στιγμή! Μια μοναδική στιγμή που σκέφτηκα "μα όλοι οι άλλοι τρώνε παγωτό ...πρέπει να δοκιμάσω!!". Καθοριστική στιγμή για την πορεία της σχέσης με το παγωτό! Από τη διστακτική δοκιμή (το γάλα δεν ήταν και από τα αγαπημένα μου τότε) πέρασα στην αποδοχή και μετά στην επιλογή των γεύσεων. Για ένα μεγάλο διάστημα έτρωγα παγωτό φράουλα και σοκολάτα! Μετά, ήρθαν και τα υπόλοιπα! 
Δεν είχε όμως τότε το παγωτό Μερέντα ή τουλάχιστον όχι στα ζαχαροπλαστεία της Καβάλα (όπου ζούσα) γιατί αν υπήρχε και το είχα δοκιμάσει, νομίζω ότι θα ήμουν εθισμένη!!! :)
Με την πρώτη κουταλιά... σου έρχεται στο νου η εικόνα των Αμερικανίδων σοκολατομανών από τις σειρές της δεκαετίας 80-90... όπου όταν ήταν στενοχωρημένες ή χαρούμενες, όταν βαριόντουσαν ή όταν είχαν άγχος έβγαζαν το χάρτινο ή πλαστικό "κουβαδάκι" από την κατάψυξη και το καταβρόχθιζαν με μανία με κουτάλι της ...σούπας!! Εεεεε, λοιπόν, σ' αυτή την κατηγορία ανήκει το συγκεκριμένο παγωτό... σ' αυτά που τρώγονται με το κουτάλι της σούπας και η μια κουταλιά να ακολουθεί την άλλη χωρίς ανάσα!!!
Προσοχή λοιπόν: ακολουθεί εθιστική συνταγή και ειδικά για τους σοκολατομανείς!!!!
ΥΛΙΚΑ
1 λίτρο γάλα πλήρες
12 κ.σ. άνθος αραβοσίτου με γεύση σοκολάτα
3 κ.σ. κακάο
1 πρέζα αλάτι
2 κ.σ. κονιάκ
190 γρ. ζάχαρη
350 γρ. κρέμα γάλακτος χτυπημένη σε σφιχτή σαντιγύ
250 γρ. Μερέντα με μπισκότα Oreo
8 μπισκότα Oreo 
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ 
Αφαιρούμε την κρέμα από τα μπισκότα Oreo και τα θρυμματίζουμε.
Βάζουμε τα 2/3 από το γάλα, τη ζάχαρη, το αλάτι και το κονιάκ σε μια κατσαρόλα για να ζεσταθούν σε σιγανή φωτιά.
Σε ένα μπολ, βάζουμε το υπόλοιπο γάλα και διαλύουμε σ' αυτό το άνθος αραβοσίτου και το κακάο.
Μόλις το γάλα ζεσταθεί ρίχνουμε μέσα το διαλυμένο άνθος αραβοσίτου και την κρέμα από τα μπισκότα.
Ανακατεύουμε καλά μέχρις ότου να σφίξει η κρέμα και να διαλυθεί η κρέμα των μπισκότων.
Αποσύρουμε από τη φωτιά και καλύπτουμε την κρέμα με διαφανή μεμβράνη που την τοποθετούμε έτσι ώστε να ακουμπά στην κρέμα για να μην κάνει κρούστα.
Αφήνουμε την κρέμα στο ψυγείο για 1 ώρα, περίπου, μέχρι να κρυώσει εντελώς.
Αναμιγνύουμε τη σαντιγύ με τη μερέντα, ανακατεύοντας με μια σπάτουλα σιλικόνης.
Βγάζουμε την κρέμα από το ψυγείο, προσθέτουμε τη  σαντιγύ με τη μερέντα, ανακατεύοντας με το μίξερ χειρός ή με μια σπάτουλα σιλικόνης.
Μόλις έχουμε ομογενοποιημένο το τελικό μείγμα του παγωτού, βάζουμε σε μεταλλικό ή πλαστικό μπολ και αφήνουμε στο ψυγείο για 2 ώρες.
Ξαναχτυπάμε για λίγο το μείγμα με το μίξερ και βάζουμε στην παγωτομηχανή όπου ετοιμάζουμε το παγωτό ακολουθώντας τις οδηγίες χρήσεως ή βάζουμε σε μπολ στην κατάψυξη για 50-60 λεπτά.
Βγάζουμε το παγωτό και το χτυπάμε με το μίξερ χειρός, για να έχει τέλεια υφή χωρίς κρυστάλλους.
Το ξαναβάζουμε στην κατάψυξη κι επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία άλλες δύο φορές.
Δέκα λεπτά πριν σερβίρουμε βάζουμε το παγωτό στη συντήρηση του ψυγείου για να μην είναι πολύ παγωμένο.
Σερβίρουμε με ένα μπισκότο Oreo.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...